FAQi i poradniki

Zasilacze

Sat, 22 May 2010 08:32:40 +0000

----------
Zasilacze

Przeszukując internet przy zakupie bądź dla chęci porównania zasilaczy często jesteśmy zmuszeni do przeglądania dziesiątek stron by uzyskać tak błahą, ale jakże istotną informację jaką są parametry zasilacza. Nie chodzi tu o jego moc, gdyż to przeważnie widnieje w nazwie, ale te naprawdę istotne przy porównywaniu zasilaczy, a mianowicie maksymalny amperaż i moc na poszczególnych liniach napięcia +3,3V, +5V i +12V (w tym przypadku dla każdej linii z osobna i razem).
Dlatego chciałbym po krótce przedstawić te informacje w jednym miejscu. Postaram się też przy każdym modelu podawać ilość wtyczek w jaką jest wyposażony, gdyż często informacja ta jest równie przydatna.
Kolejność producentów jest alfabetyczna, danych modeli według serii, w serii według mocy.
A wiec do dzieła.

UWAGA: Kilka zdjęć jest mojego autorstwa, jednak reszta jest własnością ich autorów. Zamieszczam je tutaj wyłącznie w celach informacyjnych, nie komercyjnych.
Informacje tu zawarte są ogólnodostępne m.in. na stronach poszczególnych producentów, oraz stronach sklepów oferujących dane modele, gdzie zapraszam po bardziej szczegółowe opisy modeli.

Historia wstawień:
22.05.2010 - dodane: Chieftec GPS350eb, Chieftec GPS400aa, Chieftec GPS450aa, Corsair vx450, Corsair vx550.
30.05.2010 - dodane: OCZ StealthXStream 400W, OCZ StealthXStream 500W, OCZ StealthXStream 600W, OCZ StealthXStream 700W, OCZ ModXStream 400W, OCZ ModXStream 500W, OCZ ModXStream 600W, OCZ ModXStream 700W, OCZ ModXStream 780W, OCZ ModXStream 900W.
20.06.2010 - dodane: OCZ Z-Series 550W, OCZ Z-Series 650W, OCZ Z-Series 850W, OCZ Z-Series 1000W.

Chieftec

GPS350EB

Tabelka:

Ilość wtyczek:
7x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
2x S-ATA

GPS400AA

Tabelka:

Ilość wtyczek:
7x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
2x S-ATA
1x PCI-E

GPS450AA

Tabelka:

Ilość wtyczek:
7x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
2x S-ATA
1x PCI-E

Corsair

Corsair VX450W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
6x S-ATA
1x PCI-E

Corsair VX550W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
6x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ

OCZ StealthXstrem 400W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
4x S-ATA
1x PCI-E

OCZ StealthXStream 500W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
4x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
3x S-ATA
1x PCI-E

OCZ StealthXStream 600W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
5x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
3x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ StealthXStream 700W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
6x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ ModXStream 400W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
6x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 4pin 12V
4x S-ATA
1x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ ModXStream 500W-700W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
4x molex
2x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
6x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ ModXStream 780W,900W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
6x molex
3x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
6x S-ATA
2x PCI-E

OCZ Z Series-550W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
5x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
4x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ Z Series-650W

Tabelka:

Ilość wtyczek:
5x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
1x 8/4pin 12V
4x S-ATA
2x PCI-E (w tym 1x 6+2pin)

OCZ Z-Series 850W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
3x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
2x 8/4pin 12V (w tym 1x 8-pin)
12x S-ATA
4x PCI-E 6+2pin

OCZ Z-Series 1000W

Tabelka:

Ilość wtyczek: (modularny)
3x molex
1x floppy
1x 20/24-pin ATX
2x 8/4pin 12V (w tym 1x 8pin)
12x S-ATA
6x PCI-E 6+2pin

...
To be countinued...
...

Mam nadzieje, że informacje te okażą się przydatne przy wyborze dobrego zasilacza dla waszego sprzętu.

-GT-

=============

Instalacja systemu operacyjnego na pendrive

Fri, 26 Mar 2010 00:44:26 +0000

Instalacja systemu operacyjnego na pendrive

Poniższy artykuł przedstawia w jaki sposób stworzyć bootowalnego pendrive'a z zainstalowanym systemem operacyjnym gotowym do pracy. W prostych słowach chodzi o to aby nasz komputer, po włożeniu pamięci lub dysku USB, startował z zainstalowanego wcześniej przez nas systemu. Najlepiej do tego zadania nadają się dystrybucje Linuxa ponieważ są całkowicie darmowe oraz zajmują niewiele miejsca i zasobów komputera. Dużą zaletą posiadania pendrive z własnym systemem jest możliwość nagrania tam wielu aplikacji, z których na co dzień korzystamy. Po wpięciu naszego zewnętrznego nośnika danych do komputera w szkole, pracy czy u kolegi będziemy mięli dostęp do komunikatora internetowego z listą znajomych, przeglądarki z naszymi zakładkami, prywatnego konta na torrencie i wszystkiego co tylko będziecie wam potrzebne.

Aby odpalić system z pendrive płyta główna komputera, do którego wkładamy nośnik, musi pozwalać na bootowanie z USB. Wszystkie w miarę nowe urządzenia mają taką możliwość, więc nie powinno być problemów. W BIOSie trzeba ustawić kolejność bootowania (zakładka Boot Sequence) w taki sposób aby dysk USB był pierwszy na liście.

Instalacja za pomocą programu UNetbootin

Przed rozpoczęciem wszelkich działań trzeba sformatować pendrive, w tym celu klikamy w Mój Komputer, zaznaczamy nasz nośnik i wciskamy prawy przycisk myszy wybierając z menu Formatuj. W oknie, które pojawi się nam przed oczami zaznaczamy Szybkie Formatowanie i wciskamy Rozpocznij.

Program UNetbootin posiada dwie wersje, pod Windowsa oraz Linuxa. Należy wybrać tą, która nas interesuje i zainstalować na naszym komputerze a następnie otworzyć aplikację.

Z rozwijanej listy wybieramy dystrybucję, która nas interesuje, do wyboru mamy między innymi Arch Linux, Damn Small Linux, Debian, Fedora, FreeBSD, Gentoo, Mandriva, Slax czy Ubuntu. Wersja dostosuje się automatycznie. W naszym wypadku wybór padł na Slax, twój może być zupełnie inny. Zaznaczenie opcji z listy spowoduje pobranie obrazu ISO sieci.

W przypadku gdy posiadamy obraz ISO dystrybucji Linuxa na swoim dysku trzeba zaznaczyć opcję Diskimage i wybrać lokalizację, w której obraz się znajduje. Dzięki temu żadne dane nie będą musiały być pobierane.

W naszym jednak wypadku wybierzemy opcję pierwszą, czyli pobranie dystrybucji Slax z internetu. Pamiętaj również aby wybrać typ napędu oraz przypisaną mu literę. Wybieramy z listy Napęd USB oraz odpowiadającą mu literę F. U ciebie może to być inne oznakowanie, aby to sprawdzić wejdź w Mój Komputer.

Kiedy jesteśmy gotowi wciskamy OK. Naszym oczom ukazuje się okno z postępem pobierania Slax Linux. Dystrybucje zawarte w programie UNetbootin są specjalnie przygotowanymi wersjami przeznaczonymi na pendrive, z tego powodu zajmują niewiele miejsca, zazwyczaj od 200MB do 700MB. W oknie, za wyjątkiem paska postępu, mamy również wypunktowane zadania jakie program będzie wykonywał po ściągnięciu obrazu, czyli rozpakowywanie i kopiowanie plików, instalowanie bootloadera oraz zakończenie instalacji i ponowne uruchomienie komputera.

Po ukończeniu wszystkich zadań należy kliknąć Uruchom Ponownie.

Po restarcie będziecie mogli cieszyć się zainstalowanym systemem. Pamiętajcie aby w BIOSie ustawić bootowanie z nośnika USB.

Alternatywą dla opisywanego programu może być Universal USB Instaler

Podkręcanie procesora

Sun, 21 Feb 2010 19:17:40 +0000

Podkręcanie procesora i pamięci RAM na przykładzie Intel Core2Duo E4500 (2,2GHz), DFI BloodIron P35-T2RL i pamięci Patriot Blade 8500EL 2x2GB 1066MHz

Na początek informuję, że autor poradnika ani administracja nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikające z zastosowania porad znajdujących się poniżej.

Obecne procesory dają duże pole do popisu jeżeli chodzi o zmianę taktowania i co za tym Idzie zwiększenie wydajności procesora całkowicie za darmo.

Na początek pasowało by się zaopatrzyć w program do testowania stabilności komputera. Do tego celu możemy użyć programu „OCCT” który możemy pobrać stąd: LINK
A także w program „Everest” który można pobrać stąd: LINK
Tym programem jesteśmy wstanie stwierdzić jaki posiadamy procesor, pamięci i płytę główną.
Polecam także program "CPU-Z" którym możemy też łatwo sprawdzić informacje o procesorze, pamięciach i płycie głównej: LINK
Dobrze by było abyśmy zobaczyli jakie timingi ustawiono fabrycznie na naszych pamięciach.
W tym celu wchodzimy w zakładkę „Płyta główna” a następnie „Mikroukład płyty głównej”.
Ze wszystkich tych informacji jakie znajdziemy w tej zakładce będą nam potrzebne tylko następujące:
CAS Latency (CL)
RAS To CAS Delay (tRCD)
RAS Precharge (tRP)
RAS Active Time (tRAS)

Gdy już znamy ustawienia timingów możemy zabrać się do podkręcania.
Procesor będziemy podkręcać z poziomu BIOS’u. Aby się do niego dostać uruchamiamy ponownie komputer i jak pojawia się drugi ekran informujący nas o ilości pamięci RAM, taktowaniu procesora i paru innych komponentach komputera wciskamy klawisz „Delete”. Pojawi nam się Menu z opcjami do wyboru

Odnajdujemy zakładkę „Genie BIOS Setting” i wchodzimy w nią.
Znajdziemy tam wszystkie potrzebne opcje do podkręcania pamięci RAM i procesora.

Na początek w zakładce „DRAM Timing” odnajdujemy :
CAS Latency (CL)
RAS To CAS Delay (tRCD)
RAS Precharge (tRP)
RAS Active Time (tRAS)

Zmieniamy wartości opcji podanych powyżej z „Auto” na o 1 wyższe niż te które wskazał nam wcześniej program „Everest”.
Gdy zmienimy timingi możemy wziąć się za podkręcanie procesora, może zająć nam to trochę czasu więc radze zarezerwować na to „parę” dobrych chwil aby nic na szybko nie robić bo możemy tylko sobie zaszkodzić.

W zakładce „Genie BIOS Setting” pod pozycją „CPU Clock” zmieniamy wartość szyny FSB. Na początek zwiększajmy po woli powiedzmy o 20MHz.

Wraz ze zmianą taktowania procesora zwiększa nam się taktowania pamięci RAM co widzimy pod opcją „Target DRAM Speed”.
Na razie zajmujemy się podkręcaniem procesora i żeby RAM nam w tym nie przeszkadzał obniżamy mu taktowanie poprzez zmianę dzielnika. Wybieramy opcję „DRAM Speed” (zakładka „Genie BIOS Setting”) i wybieramy dzielnik który zmniejszy taktowanie co możemy zobaczyć pod opcją „Target DRAM Speed”.

Należy także zmienić napięcie procesora. Domyślnie jest ono ustawione na „Auto” aby zmienić wartość napięcia wchodzimy w zakładkę „Genie BIOS Setting” następnie zakładka „Voltage Setting”.

Pod opcją „CPU VID Special Add” można zmieniać napięcie procesora, na początek ustawmy najlepiej ustawić je na standardowe które możemy odczytać z programu "CPU-Z" czy "Everest"
Gdy zmienimy te ustawienia wychodzimy do Menu początkowego, klawisz F10, potwierdzamy klawiszem „Y” i komputer uruchomi się ponownie.

Jeżeli system uruchamia się bez problemów instalujemy wyżej podany program OCCT do sprawdzenia stabilności.

W opcji „Test type” wybieramy ustawienia własne i ustawiamy czas na powiedzmy 30min, na początek wystarczy. Program pokazuje także temperaturę procesora którą należy monitorować na bieżąco, pilnujemy aby temperatura nie przekroczyła 70*C. Taka temperatura jest już szkodliwa dla procesora jeżeli "przebywa" w niej dłuższą chwile, może spowodować trwałe uszkodzenie procesora nawet jeśli pracuje on na domyślnych zegarach. Jeżeli mamy fabryczne chłodzenie tzw. BOX to nasza zabawa może skończyć się szybko i nie wyciągniemy wszystkiego co oferuje nam procesor. W przypadku gdy będziemy osiągać coraz wyższe wyniki zalecam ustawić program na 1h aby mieć większą pewność co do stabilności.

Temperaturę możemy sprawdzić w programie OCCT:

Jeżeli komputer przeszedł test pomyślnie, nie zawiesił się nie zresetował ani program nie wywalił żadnego błędu podczas testu a temperatura nie przekraczała znacznie 70*C możemy zwiększać taktowanie dalej. Uruchamiamy komputer ponownie, wchodzimy do BIOS’u i znowu zwiększamy „CPU Clock” o 20MHz, przy czym monitorujemy taktowanie pamięci, jeżeli po zwiększeniu FSB taktowanie RAM’u jest większe niż fabryczne zmniejszamy je za pomocą dzielnika jak zostało opisane to wyżej, wychodzimy zapisując ustawienia tak samo jak poprzednio i sprawdzamy stabilność tak jak wcześniej.

Jeżeli po zmianie taktowania procesora system się nie uruchamia albo podczas testowania resetuje się, zawiesza albo wywala jakiś błąd to znak, że procesor jest „głodny” i należy zwiększyć mu napięcie.
Obecną wielkość napięcia możemy sprawdzić w programie OCCT którym testujemy stabilność:

Zwiększamy napięcie tak jak zostało to opisane wyżej tylko wybieramy wyższą wartość. W tym przypadku napięcia podane są w mV czyli o tyle o ile zwiększamy napięcie. (Na płytach innych producentów może być podana już wartość na jaką zmieniamy napięcie np. 1.325V.)

Ważne!
Jeżeli posiadamy procesor w 65nm (C2D E4X00, E6X00, PDC E2X00, C2Q Q6X00) to przyjęło się, że nie należy dawać więcej jak 1,5V natomiast jeżeli posiadamy nowszy procesor wykonany w technologii 45nm (C2D E7X00, E8X00 PDC E5X00, E6X00, C2Q Q8X00, Q9X00, i7, i5) przyjęło się, że nie należy dawać więcej jak 1,4V.

Jeżeli doszliśmy do momentu w którym nasz procesor mimo coraz większego napięcia jest niestabilny to znaczy, że wyciągnęliśmy prawie maksimum z naszego procesora. Należy wrócić do poprzednich stabilnych ustawień, przetestować je przez parę godzin aby mieć pewność, że mamy w pełni stabilne taktowanie.

Gdy nasz procesor został już właściwie podkręcony i jest stabilny możemy zacząć podkręcać pamięć RAM.
Aby to zrobić wchodzimy do BIOS’u, „Genie BIOS Setting” zakładka „Voltage Setting” i pod opcją „DRAM voltage control” zwiększamy napięcie RAM’u. Tutaj jest różnie, jeżeli posiadamy pamięci taktowane zegarem 667MHz - 800MHz ustawiamy napięcie do 2,1V w przypadku 800MHz możemy pokusić się o 2.2V. natomiast jeżeli posiadamy pamięci 1066MHz to dajemy napięcie z zakresu 2.2V-2.4V w zależności od tego jak bardzo chcemy je podkręcić. Jeżeli jednak pamięci są oporne i nie idą za dużo względem fabrycznych ustawień to niema co przesadzać z napięciem i ustawiamy je bliżej fabrycznych ustawień.

Jak już zwiększymy napięcie cofamy się do menu gdzie zmienialiśmy timingi i ustawiamy je tym razem na takie jakie były fabrycznie( nie Auto tylko wpisujemy sztywne wartości) zmieniamy dzielnik pamięci ale tym razem wybieramy taki który zwiększa nam taktowanie pamięci ponad to które jest ustawione fabrycznie. Nie przesadzamy od razu, staramy się ustawiać taki dzielnik aby taktowanie nie zwiększało się za dużo względem fabrycznego czy tego które było ostatnio stabilne. Po każdej zmianie taktowania RAM’u testujemy komputer tak samo jak przy zmianie taktowania CPU. Jeżeli nasze pamięci nie idą za bardzo w górę możemy wrócić do timingów o jeden wyższych niż te które ustawiła fabryka i bawić się dalej.

Aby bardziej podciągnąć RAM możemy zmniejszać (bądź zwiększać jeżeli mamy taką możliwość) mnożnik procesora. W takim wypadku jeżeli mnożnik procesora wynosi x11 a szyna FSB 300MHz taktowanie procesora wynosi 3300MHz (3.3GHz) więc jeżeli zmniejszymy mnożnik powiedzmy na x10 to aby uzyskać takie samo taktowanie CPU należy zwiększyć FSB do 330MHz co jednocześnie zwiększy (bądź zmniejszy) taktowanie na poszczególnych dzielnikach pamięci RAM.

Wszelkie prawa zastrzeżone

Podkręcanie w programie Riva Tuner

Sat, 02 Jan 2010 15:05:09 +0000

Podkręcanie w programie Riva Tuner

Na wstępie:
Niniejszym informuje, że ani autor, ani administratorzy forum nie odpowiadają za straty spowodowane przez korzystanie z zawartych poniżej rad. Informacje te, są wyłącznie wskazówkami, dotyczącymi ogólnego postępowania z programem. Pokręcając robisz to na własne ryzyko!!

Ale dość formalności, przejdźmy do sedna. Podkręcanie ostatnimi czasy stało się tak łatwe i popularne, że coraz większa rzesza użytkowników chce po raz pierwszy spróbować tej sztuki. Wielu z tych użytkowników – przeważnie początkujących – zadaje na forum pytanie: „Jakim programem podkręcać kartę graficzną?”. Dlatego chciałbym bliżej przedstawić działanie programu Riva Tuner. Jest to jeden z lepszych programów do tego celu. Można go pobrać chociażby stąd:
http://www.pobieralnia.pl/plik-549-riva-tuner.html
Obenie najnowsza wersja to 2.24 do której na chwilę obecną nie ma jeszcze spolszczenia, ale sądzę, że język angielski nie jest przeszkodą. Postępowanie w wersji polskiej jest analogiczne, tak jak rozmieszczenie wszystkich opcji.
Program jest na licencji Freeware i nie zajmuje dużo.
Do testowania stabilności ustawień będę korzystał z programu Furmark.
Po zainstalowaniu i uruchomieniu ukazuje nam się poniższe okno:

Możemy z niego wyczytać wiele informacji o naszej karcie graficznej. W zakładce Main mamy okienko Target adapter.

Widnieje w nim nazwa producenta oraz model GPU znajdującego się na karcie, marka i model monitora (nie zawsze, ale przeważnie), a poniżej:
- szerokość magistrali pamięci – w tym przypadku to 256 bit’ów;
- oznaczenie GPU – G92;
- rewizja karty, ilość jednostek/procesorów strumieniowych (w starszych kartach ilość jednostek pixel i vertex shader) – A2, 128sp;
- ilość i rodzaj pamięci zainstalowanej na karcie – 512MB DDR3.
Poniżej znajduje się okienko Driver settings. Znajdują się w nim informacje dotyczące obecnie zainstalowanego sterownika karty graficznej, m.in. jego wersja (np. 195.62).

Ustawienia

Przechodzimy do zakładki Settings:

W oknie tym zasadniczo wystarczy zaznaczyć opcje Send to tray on close oraz Run at Windows startup. Pierwsza pozwala nam zamknąć okno programu nie zamykając jego samego przez minimalizację do paska zadań. Druga uruchamia nam program przy każdym starcie systemu, dzięki czemu podkręcone wartości zegarów będą ustawiane automatycznie po ich zapisaniu – nie będzie konieczne każdorazowe ręczne włączanie programu. Tutaj również możemy zmienić domyślny (angielski) język w programie.

Podkręcanie

Przed przystąpieniem należy chyba poruszyć kilka spraw:
Po pierwsze i najważniejsze – podkręcanie to zabieg mający na celu zmianę wartości taktowania na wyższe niż ustawił je producent karty. Takie postępowanie może powodować błędne wyświetlanie obrazu, nieprawidłowe działanie systemu, a nawet istnieje prawdopodobieństwo uszkodzenia karty graficznej i/lub innych podzespołów komputera. Więc przypominam, że podkręcając robisz to na własne ryzyko!!
Po drugie – każda karta podkręca się inaczej. Nawet przy dwóch identycznych modelach możliwe jest uzyskanie różnych stabilnych wartości. Wynika to z wielu czynników, o których można by dużo napisać.
Po trzecie – trzeba zaopatrzyć kartę w „dobrej jakości” napięcie, co oznacza posiadanie dobrego zasilacza, który zapewni stabilność napięcia +12V. Przeważnie producent podaje przy danym modelu jaki minimalny amperaż dla tego napięcia jest odpowiedni dla danej karty (np. 25A). Jeśli jednak nie ma takiej informacji to bez większego problemu możemy takową znaleźć w internecie.
Po czwarte – wszystko róbmy z głową, nie spieszmy się, włączmy przyjemną muzykę i do dzieła!
Po włączeniu programu w zakładce Main klikamy na przycisku Customize:

a następnie w rozwiniętej liście wybieramy pierwszą opcję System settings:

Pojawia nam się następujące okno:

Do podkręcania będzie nas interesować tylko zakładka Overclocking. Zaznaczamy opcję Enable driver-level hardware overclocking. Pojawi się następujące okno:

Klikamy na przycisk Detect now. W tym momencie program odczyta sobie aktualne wartości zegarów karty. Teraz zaczynamy podkręcanie. Nasze okno wygląda tak:

Podkręcać będziemy dla opcji performance 3D, czyli większe wartości zegarów będą ustawiane tylko w wymagających aplikacjach 3D (np. gry).
Zaznaczamy opcję Apply overclocking at Windows startup – zapisana wartość taktowania będzie ustawiana przy uruchomieniu systemu.

Najpierw zajmiemy się rdzeniem karty graficznej. Dziwić niektórych mogą dwa paski dla rdzenia karty. Jeden odpowiada za taktowanie całego rdzenia, drugi natomiast wyłącznie za taktowanie samych procesorów strumieniowych. W przypadku kart nvidii są one taktowane innym zegarem niż cały rdzeń i można zmieniać ich taktowanie niezależnie od taktowania rdzenia. Dla początkujących jednak pokażę na przykładzie, kiedy podkręcamy jednocześnie i rdzeń i procesory. Dlatego zaznaczamy (jeśli nie jest zaznaczone) opcję „link clocks” znajdującą się pomiędzy tymi paskami.
W przypadku kart graficznych ATI, rdzeń i procesory strumieniowe są taktowane takim samym zegarem.
Podkręcanie to cykliczna czynność, na którą składają się poszczególne etapy:
1 – zwiększenie taktowania o 5-10MHz (początkującym zalecam podnoszenie o właśnie takie małe wartości),

2 – klikamy na Apply (Zastosuj),
3 – zachowujemy przetestowane wartości Save, przy Startup settings powinny pojawić się wartości,

4 – uruchamiamy Furmark:

i włączamy Test Stabilności. Podczas tego testu karta jest maksymalnie obciążona i wszelka niestabilność spowodowana zbyt wysokimi zegarami może się objawić na następujące sposoby:
- uzyskane minimalne, średnie i maksymalne wartości nie rosną, a nawet maleją,
- występuje zatrzymanie lub wyjście z programu,
- nastąpił reset komputera,
Najczęściej występuje któryś z dwóch pierwszych, trzeci oznacza znaczne przekroczenie stabilnych wartości. Obniżamy teraz taktowanie do poprzedniej wartości i w ten sposób osiągamy najwyższe stabilne taktowanie rdzenia.
Podczas tego testu na dole pokazywany jest wykres aktualnej temperatury karty, dzięki czemu możemy śledzić aktualną temperaturę karty.

Przyciskiem F9 możemy w każdej chwili dokonać zrzutu ekranu z testu. Ja standardowo radziłbym taki test przeprowadzić minimum 15minut (900 sekund).
Teraz przechodzimy do podkręcania pamięci karty graficznej. Tutaj trzeba zwrócić uwagę na rodzaj taktowania. Program pokazuje taktowanie rzeczywiste pamięci (1000MHz), a nie efektywne (2000MHz) jak w większości programów. Procedura jest identyczna jak w przypadku podkręcania rdzenia, a więc:
1 – zwiększenie taktowania o 5-10MHz,

2 – klikamy na Apply (Zastosuj),
3 – zachowujemy przetestowane wartości,
4 – uruchamiamy Furmark i wykonujemy Test Stabilności.
Czynności wykonuje do pojawienia się tzw. „artefaktów” czyli błędów w wyświetlanej grafice. Po ich pojawieniu zmniejszamy taktowanie do poprzedniej wartości i mamy w ten sposób stabilne taktowanie pamięci.
Kilka słów, dlaczego akurat program Furmark, a nie któryś z bardziej popularnych programów choćby 3DMark. Otóż, często w sterownikach znajdują się różnego rodzaju optymalizacje dzięki którym karty mogą w tych benchmarkach osiągać nieznacznie wyższe taktowania niż w pełni stabilne w normalnych grach. Drugim powodem jest to, że program jest całkowicie darmowy, więc nikt na nim nie zarabia i raczej nikt nie optymalizuje sterowników) akurat pod niego, by karty chodziły lepiej. Trzecim powodem jest to, że uwzględnia wydajność głównie karty graficznej i jej stabilność, przy niezbyt wielkim wykorzystaniu procesora i reszty komputera. Dzięki temu sprawdzamy tylko naszą kartę, niezależnie od reszty komputera. Nowe 3Dmarki testują poszczególne elementy komputera, a na wynik w nich uzyskany ma wpływ nie tylko karta.
Po zakończeniu podkręcania wychodzimy z okna klikając na przycisk OK.

Wygrzewanie

Po ustaleniu najwyższych stabilnych wartości należy kartę wygrzać. Polega to na kilkugodzinnym zapuszczeniu Testu Stabilności. Można powiedzieć, że zabieg ten przystosowuje kartę do ciągłego działania z podwyższonymi zegarami, a ponadto daje nam pogląd jak karta będzie się sprawować na tych zegarach. Jeśli nie pojawią się żadne problemy to znaczy, że podkręcanie przebiegło pomyślnie.

Monitoring zegarów i temperatury

Riva Tuner może w czasie rzeczywistym podawać nam wartości takich parametrów jak częstotliwość taktowania rdzenia, pamięci i temperaturę rdzenia. W głównym oknie programu, w zakładce Main, w okienku Target adapter klikamy na przycisku przy opcji Customize. Wybieramy ikonkę o nazwie Hardware monitoring:

Pojawia nam się następujące okno:

Ponieważ jesteśmy obecnie przy „pracy w Windows” zegary rdzenia i pamięci ustawione są na obniżoną wartość. Wynika to z opcji oszczędzania energii zaimplementowanej w karcie graficznej, która podczas pracy na pulpicie, kiedy nie ma włączonej żadnej aplikacji 3D, obniża zegary do znacznie niższych wartości.
Okna tego nie zamykamy, co pozwoli nam uzyskać wykresy przy testowaniu karty.
Po włączeniu aplikacji 3D, np. gry, pozwoli nam zarejestrować zmiany ustawień oraz wzrost temperatury. Po zakończeniu testu w 3D przechodzimy z powrotem do tego okna:

Wskaźnikiem myszy możemy najechać na dowolny fragment wykresu. Pierwsze, co rzuca się w oczy to skok częstotliwości taktowań rdzenia i pamieci na wartość przez nas ustawioną przy performance3D. Zawdzięczamy to wspomnianej wcześniej opcji. Poniżej widzimy temperaturę karty (rdzenia) podczas zwiększonego obciążenia. W taki właśnie sposób możemy monitorować parametry naszej karty przy aplikacjach 3D.

To tyle, co chciałem powiedzieć o tym programie. Mam nadzieje, że pomoże to początkującym, lub osobom nie obeznanym z tym programem, w podkręcaniu swojej karty graficznej. Na koniec tylko przypomnę, aby wszystko robić z głową.
Nie pozostaje mi nic tylko życzyć wam wielu dodatkowych megaherzów.

-GT-

Instalacja i podstawowa konfiguracja alternatywnego firmware dd-wrt

Tue, 22 Dec 2009 19:03:06 +0000

Instalacja i podstawowa konfiguracja alternatywnego firmware dd-wrt
"na przykładzie routera WAN (RJ45) firmy Asus WL-520GU"

Firmware dd-wrt to alternatywne oprogramowanie zarządzające pracą routera, jest to stabilne oraz wydajne, posiada funkcje zarezerwowane dla urządzeń sieciowych z najwyższej półki cenowej w dodatku dostępne całkowicie za darmo.

Firma ASUS na oficjalnej stronie urządzenia informuje że jest ono kompatybilne z dd-wrt oraz innymi alternatywnymi firmware-ami np. Tomato.

W tym poradniku opiszę prosty proces instalacji firmware dd-wrt na routerze/access point
Asus WL-520GU

Podstawowe informacje o routerze:

- typ procesora i jego prędkość: Broadcom5354 @ 240Mhz
- ilość pamięci RAM 16MB
- ilość pamięci ROM 4MB
- standard WIFI: 802.11 b/g
- ilość portów: 4 porty LAN, 1 port WAN
- porty dodatkowe: 1 port USB

Lista potrzebnych narzędzi i oprogramowania do instalacji firmware:

- spinacz który użyjemy do uruchomienia trybu odzyskiwania firmware w routerze
- najnowszy firmware dostępny na stronie www.dd-wrt.com
- program Asus firmware recovery tool który użyjemy aby wgrać firmware na router, dostępny pod adresem http://www.asus.com/...ontent=download
w sekcji "Utilities". Polecam użyć najnowszej wersji tego programu, jest oznaczona numerem 4.0.2.5, instalator zawiera w sobie wszystkie poprawki z poprzednich wersji.

Zaczynamy od znalezienia odpowiedniego firmware do naszego routera, są trzy cztery podstawowe wersje dd-wrt, micro, mini, standard oraz mega.

Każda z tych wersji posiada wspólne podstawowe funkcje, wersja mega jest tylko dla routerów które posiadają 8mb pamięci ROM, czyli w tym przypadku odpada jego zastosowanie, wersje micro nie polecam, natomiast spokojnie możemy wgrać wersje mini lub standard.
Aby zacząć udajemy się na stronę http://www.dd-wrt.co...router-database, wklepujemy w pasku wyszukiwarki frazę "wl520gu".
Ukazuje nam się okienko pokazujące dostępność firmware dla danego modelu, jest też na liście model wl520gc który posiada 2mb pamięci ROM czyli o połowę mniej niż opisywany model wl520gu, nas on nie interesuje, klikamy więc na modelu wl520gu

Ukazuje nam się takie oto okno :

Lista ta pokazuje jakie są dostępne wersje czyli "build" dla danego routera, widzimy że aktualna wersja (na dzień pisania tego poradnika) v24 preSP2 [Beta] Build 13064 jest rekomendowana, wersje beta nie są pozbawione wad ale nie stwarzają także żadnych większych problemów

Jako iż router nasz posiada port USB potrzebny nam będzie build wspierający obsługę tego portu i zawierający sterowniki USB.
Klikamy i pobieramy na link dd-wrt.v24_usb_generic.bin.

Następnym krokiem będzie konfiguracja ustawień sieciowych karty Ethernet która powinna być już podłączona:

Powyższe ustawienia są przedstawione na przykładzie systemu Windows Vista, konieczne jest ustawienie tych parametrów tymczasowo na stałe ponieważ przy procesie wgrania nowego firmware w routerze chwilowo nie działa moduł DHCP który automatycznie przydziela adresy IP komputerom.

UWAGA! nie używać połączenia bezprzewodowego do wgrywania dd-wrt na urządzenie, ten proces bezpiecznie można wykonać jedynie poprzez połączenie kablowe.

Po skonfigurowaniu połączenia kablowego w/g wskazówek powyżej uruchamiamy wcześniej zainstalowane oprogramowanie ASUS Firmware Restoration (jeżeli używamy systemu Windows Vista lub Windows 7 zalecane/wymagane jest uruchomienie poprzez kliknięcie prawym klawiszem myszy na skrócie/programie i wybranie opcji "uruchom jako administrator".

Po chwili zobaczymy prosty interfejs programu

Klikamy na opcję "Przeglądaj",wyszukujemy plik z firmware które ściągnęliśmy i je zaznaczamy aby dodać do menu programu.

UWAGA! Aby proces wgrywania firmware się udał router musi być uruchomiony w trybie odzyskiwania systemu. Aby uruchomić ten tryb musimy posłużyć się np. spinaczem, lub jakimś wąskim przedmiotem który trzeba wcisnąć do otworu na tylnym panelu routera
Najpierw odłączamy wtyczkę zasilania od routera, wciskamy spinacz do otworu zaznaczonego strzałką na poniższym obrazku

Trzymamy wciśnięty ten przycisk jednocześnie podłączamy wtyczkę zasilania, przycisk trzymamy wciśnięty do momentu aż na przednim panelu zielona dioda z oznaczeniem "SYSTEM" zacznie jednostajnie pulsować w równych odstępach czasu. W tym momencie router znajduje się trybie odzyskiwania systemu i możemy użyć ASUS Firmware Restoration Utility.

W ASUS Firmware Restoration Utility zaznaczamy uprzednio pobraną wersję dd-wrt v24preSP2_usb_standard.bin, zaznaczamy opcję prześlij a następnie potwierdzamy operację a następnie czekamy na zakończenie wgrywania się oprogramowania na router.

Po zakończeniu instalacji dd-wrt dioda "SYSTEM" zacznie migać z stałego tempa na zmienne, po czym nastąpi restart urządzenia, jeżeli wszystko poszło po naszej myśli router powinien właśnie uruchamiać, jeżeli urządzenie dalej mruga diodą SYSTEM jednostajnie odczekujemy około 2 do 5 minut aż oprogramowanie się zaadaptuje po czym możemy wyłączyć zasilanie routera i ponownie je włączyć.

W międzyczasie ustawiamy na domyślne "Automatyczne" ustawienia karty sieciowej, po poprawnym uruchomieniu się routera z wgranym dd-wrt karta powinna otrzymać od routera nowy adres IP który na początku może być z przedziału 192.168.1.xxx (nic nie stoi na przeszkodzie aby potem zmienić te ustawienia)

Aby zalogować się przez przeglądarkę do naszego urządzenia potrzebujemy przeglądarki która w pełni pozwoli nam używać wszystkich opcji dd-wrt autor poleca przeglądarki Mozilla Firefox lub Opera (najlepiej w najnowszych wersjach) oraz poprawnie wgrana wtyczka Adobe Flash Player a także Java. Przeglądarki Internet Explorer nie posiadają standardowo wgranej obsługi Adobe SVG Player który jest obecny w wyżej wspomnianych przeglądarkach, dzięki obecności tego plugina mamy od razu widoczne wykresy prędkości pobierania danych itp. oparte na tej technolgii.

Używając jednej z zalecanych przeglądarek wpisujemy w pasek adresu poniższy ciąg:

http://192.168.1.1

i wciskamy klawisz enter

naszym oczom powinno się ukazać pierwsze okno logowania i jednocześnie zmiany hasło i użytkownika, jako że dd-wrt bazuje na kernelu linuxa domyślne konto możemy nazwać root hasło wymyślamy sobie dowolnie, dobrze by było aby hasło składało się z wielkich jak i małych liter oraz paru cyfr.

Wpisujemy w poniższe okno informacje :

Router Username: root, lub np. admin lub cokolwiek innego np. jasio, marek itp.
Router Password: wymyślone hasło
Re-Enter to confirm: ponowne wprowadzenie hasła dla weryfikacji

UWAGA! nie wprowadzenie tych danych pozostawi twój router odporny na ataki z zewnątrz oraz otwarty dla intruzów !

PIERWSZE KROKI :

Po udanym wpisaniu hasła konfigurujemy poprawnie nasze połączenie internetowe oraz sieć WIFI i ją zabezpieczamy, to zaledwie podstawowe funkcje które w tym poradniku zostaną omówione.

Autor używa menu w języku angielskim na swoim urządzeniu (dokumentacja dostępna w internecie jest napisana przeważnie w języku angielskim na stronie www.dd-wrt.com, aczkolwiek istnieje również pod forum dla polskich użytkowników)

Aby zmienić język interfejsu na Polski udajemy się do zakładki "Administration"
po czym klikamy na zakładkę " Management" następnie przewijamy na dół strony i wybieramy opcję "Language" a następnie Polish, po czym akceptujemy ustawienia poprzez klawisze "Apply Settings" a następnie "Save".

KONFIGURACJA WAN (dostęp do internetu)

Klikamy na przycisk "Setup", następnie na przycisk "Basic Setup" po czym widzimy panel ustawienia opcji połączenia.

Większość sieci kablowych adresy IP przydziela dynamicznie lub na stałe, w zależności jakie posiadamy trzeba ustawić odpowiednią opcje, jeżeli mamy dynamicznie przydzielany adres IP zostawiamy "Automatic Configuration - DHCP", jeżeli stałe IP ustawiamy "Static IP" i wpisujemy dane:

adres IP, adres bramy, maskę sieci itp.

Po czym klikamy na "Accept Settings" oraz "Save", w tym momencie router powinien wykonać ponowny rozruch (reboot) z racji wprowadzenia nowych ustawień.

UWAGA! sieci kablowe posiadają czasem blokowanie dostępu do internetu adresów MAC które nie maja zapisane w swojej bazie danych, jeżeli posiadacie dostęp do internetu z takiej sieci trzeba wpisać adres MAC karty której używaliście do tej pory do dostępu do sieci.
Wykonać to można klikając na "Setup" następnie w "Mac Clone Adress" następnie wybrać opcję "MAC Clone" i ustawić opcję na "Enable" następnie wpisujemy w polu "Clone WAN MAC " nasz adres karty sieciowej lub też prościej wybrać opcję i kliknąć przycisk "Get Current PC MAC Adress" spowoduje to wpisanie automatycznie adresu karty sieciowej z której się podłączyliśmy z routerem. Po tych zabiegach jak zwykle klikamy w opcje "Apply Settings" następnie "Save", router powinien uruchomić się ponownie z nowymi ustawieniami.

Sprawdzenie poprawności ustawień i czy router otrzymuje poprawny adres IP od modemu kablowego sprawdzamy w menu "Status" w sekcji "WAN"

faq/dd-wrt1/WAN_STATUS.jpg

USTAWIENIE I ZABEZPIECZANIE SIECI RADIOWEJ WIFI :

Asus WL520GU posiada wszystkie dostępne obecnie na rynku metody szyfrowania dostępu do sieci bezprzewodowej, po wgraniu dd-wrt zyskuje znacznie więcej, można tworzyć do 16 sieci wirtualnych WIFI każda z innym szyfrowaniem/nazwa/kluczem, dostępne mamy także tryby w których działa router czyli, Gateway, AP, WDS, Ad-hoc, Repeater i inne.
Nas interesuje tylko i wyłącznie najpopularniejszy tryb czyli AP = Accesss Point, punkt dostępu do sieci lokalnej radiowej.
Ustawiamy nazwę, kanał sieci, tryb urządzenia "AP", tryb prędkości sieci b/g oraz resztę podstawowej konfiguracji w menu "Wireless" zakładka "Basic Settings"

WŁĄCZENIE SZYFROWANIA SIECI BEZPRZEWODOWEJ WIFI:

Włączenie szyfrowania dostępu do naszej sieci WIFI nie sprawi także problemu, przechodzimy na zakładkę "Wireless" a następnie "Wireless Security" po czym wybieramy typ szyfrowania, WAP, WPA, WPA2, itp. następnie ustawiamy siłę szyfrowania, autor poleca AES ze względu na silniejsze szyfrowanie oraz jak do tej pory nikomu nie udało się złamać klucza AES w przeciwieństwie do TKIP.

Powodzenia.

Alfabetyczny spis FAQ i poradników

Wed, 25 Nov 2009 08:54:09 +0000

FAQ-i

Windows

---------------------------------
Poradniki

Chłodzenie komputera PC

Sun, 22 Nov 2009 01:45:17 +0000

O chodzeniu komputera (część 1)

Wyjaśnienia i porady dotyczące chłodzenia komputera PC
Co? jak? i dlaczego?

Chłodzenie niektórym może się kojarzyć z lodówką lub z piwem . Jednak nie jest wcale jak może się wydawać proste zagadnienie. Mówiąc o odprowadzaniu ciepła z komponentów elektronicznych w tym z komputerowych możemy nie zdawać sobie sprawy z wagi i stopnia zawiłości zagadnienia, mającego ogromny wpływ ona rozwój technologii. Często, jednakże, bagatelizowanego przez rzeszę użytkowników sprzętu komputerowego

Dlaczego elektronika się grzeje?
Faktem jest iż prąd płynący poprzez przewodnik/półprzewodnik elektryczny napotyka na opór co powoduje zwiększenie nagromadzonej energii, która zostaje wydalona z materiału po przez emitowanie ciepła. Wyobraźmy teraz sobie miliony mikroskopijnych przewodów i układów elektrycznych zamkniętych w jednym chipie... Tak upakowane tranzystory wydzielają ogromne ilości ciepła, tym więcej im szybciej działają. Układy mają wyznaczoną maksymalną temperaturę pracy i ważne jest aby jej nie przekraczać. Pomimo dużej wytrzymałości krzemu na temperaturę tranzystory wykonane z niego tak owej już nie posiadają. Przegrzanie elektroniki może powodować nieprawidłową pracę lub trwałe uszkodzenie.

Dlaczego chłodzenie jest takie ważne?
Jak już wiemy nadmierna temperatura może zniszczyć nam sprzęt więc należy zadbać o to aby była co najmniej do zaakceptowania. Za przykład weźmy procesor. Często producenci procesorów oraz innych podzespołów dołącza do swojego sprzętu niewystarczające chłodzenie oznaczone jako BOX. W efekcie możemy odnotować wysokie temperatury. Ciepło jakie jest normą oscyluje w granicach 30-80*C (50-100*C w przypadku grafiki). Zależy to od zastosowanego chłodzenia oraz obciążenia.
Mówi się, że obniżenie temperatury o 10°C daje możliwość procesorowi przedłużenia żywotności o ok 2 lata.

Co chłodzimy w komputerach?
Pewnie każdy słyszał o chłodzeniu procesora, ale nie każdy wie o co jeszcze należy zadbać składając wydajny komputer. Schłodzić można (/zalecane) wszystko. Często do codziennego użytku wystarczy to co dostaliśmy w standardzie kupując sprzęt. Przecież nie każdy chce wycisnąć tyle, ile się nie da... Jednak gdy chcemy wykorzystać możliwości sprzętu BOX może nie wystarczać.

najczęściej chcemy schłodzić w komputerze (majeląco):
1.Procesor
2.Kartę graficzną
3.Pamięć RAM
4.Chipset
5.MOSFET
6.Twardy dysk

Twój PCet lubi chłodno...
Obecnie na rynku jest wiele firm produkujących zestawy chłodzenia CPU. Są to najróżniejsze coolery, systemy wodne, a nawet chłodzenie suchym lodem czy ciekłymi gazami (np Azot) pozwalającymi na osiągnięcie ujemnych temperatur. Faktem jest że możemy wykonać całkiem dobry schładzacz we własnym zakresie ale nie o tym mowa.
Dobór chłodzenia CPU, tak jak dla innych komponentów, jest ważny ze względu na wydłużenie żywotności sprzętu oraz zwiększenia stabilności i możliwości OC jak również komfortu pracy z komputerem.

Zanim kupimy chłodzenie należy zadać sobie pytania:

Do czego używamy komputera?
czy komputer będzie podkręcany?
co chcemy schłodzić? (grafika, procesor itp)
jaki masz sprzęt?
ile możemy przeznaczyć na to pieniędzy?
czy ma być ciche?
Zadecydować o rodzaju chłodzenia (powietrzne, wodne)

W codziennej pracy (internet, programy biurowe, muzyka) wykorzystujemy ułamek dostępnej mocy komputera nie powodując dużego obciążenia, więc wydzielanie ciepła przez CPU (i inne) jest stosunkowe małe. W takim przypadku standardowe chłodzenie okazuje się wystarczające.
Jednak, kiedy wyciskamy ze sprzętu siódme poty grając w gry czy obrabiając grafikę czy filmy temperatura potrafi podskoczyć bardzo szybko do granicznych. Komputer może nam się wyłączyć samoczynnie. Awaria? Niekoniecznie! Jest to sygnał mogący świadczyć o ułomności naszego systemu chłodzenia, który nie radzi sobie z odprowadzaniem ciepła. Należy wtedy pomyśleć o wydajniejszym chłodzeniu.

Obecnie większość sprzętu komputerowego pozwala na przyspieszanie pracy czyli tzw overclocking . Zwiększenie taktowania wpływa pozytywnie na szybkość działania ale jednocześnie zwiększa wydzielane przez część ciepło. Zazwyczaj BOXowe chłodzenie nie wystarcza, nawet przy standardowych ustawieniach, więc wymienia się je na bardziej wydajne. Jest to szczególnie polecane podczas gdy chcemy podkręcić komputer.
Dobór schładzacza jest uzależniony od przeznaczenia i posiadanego sprzętu.

Na co należy zwrócić uwagę przy wyborze coolera?
Socket czyli gniazdo posiadanego procesora (model karty graficznej)

AMD: Socket A, 754, 939, 940/AM2/AM2+, AM3 (mocowania kompatybilne za sobą z wyjątkiem Soc.A)
Intel: 478, LGA775, 1155, 1156, 1366 (sposoby mocowń nie zawsze zgodne)

Dlatego, że nie każdy schładzacz posiada zestawy mocujące dla danego gniazda procesora. Isnieją także produkty z zestawami mocowań do wszystkich obecnie na rynku gniazd co niestety odbija się w cenie.
Wybierając coller CPU należy wziąć pod uwagę model procesora, dokładniej współczynnik wydzielanego ciepła czyli TDP i ilość jąder (cors) w procesorze. Im więcej jąder procesora tym więcej ciepła on generuje i szybciej się nagrzeje podczas obciążenia.
W przypadky karty graficznej jest nieco inaczej. Przy wyborze chodzenia zwracamy uwagę na producenta chipu (a nie gniazda) a dopiero potem na model (który jest nie mniej ważny).

O czym mysimy wiedzieć przy wyborze?

Cooler musi być wydajniejszy od chłodzenia jakie dostaliśmy w standardzie: Istnieją konstrukcje, które są gorsze od BOX! Przeglądając produkty warto poszukać testy w internecie wpisując: [Nazwa chłodzenia] test/y
Wielkość chłodzenia: Musi się zmieścić w obudowie naszego komputera, nie zachaczać o inne podzespoły. (Rozmiar jednak ma znaczenie )
Zgodność z posiadanym sprzętem
cena (oczywiście)
wygląd (jeśli komuś na tym zależy)

Dlaczego to jest takie ważne? Chyba nie chciał byś kupić czegoś co będzie drogie i nie będzie dawało zadowalających efektów?

Najczęściej zmienia się schładzacze procesora, rzadziej zaś chłodzenie na karcie graficznej, chipsecie, pamięci RAM a niemal zapomnianym elementem MOSFET płyty głównej (radiatory częściej spotykane w drogich modelach) czy dysk twardy.
Jeszcze jednym sposobem na chłodniejszy komputer jest posiadanie dobrze wentylowanej obudowy. Zawsze trzeba pamiętać o wentylacji obudowy. Wiatraczki z tyłu na wywiew i z przodu na nawiew bywają bardzo pomocne przy obniżaniu temperatury wszystkich komponentów.

Mam nadzieję że ten mały poradnik pomoże Wam przynajmniej w małym stopniu zrozumieć zagadnienia związane z komputerami. Jeśli macie jeszcze jakieś wątpliwości lub chcecie o coś zapytać zapraszam na Forum.

© Freon

Kopiowanie oraz wklejanie na inne fora zabronione bez zgody autora.

aktualizowano: 22,11,2009

Aktualizacja BIOS na płytach Asus w Windows

Thu, 19 Nov 2009 18:21:51 +0000

Aktualizacja BIOS na płytach Asus w Windows
na przykładzie M3N78PRO

Przed aktualizacją BIOSu należy wyłączyć wszystkie zbędne programy obciążające komputer, antywirusy i inne zbędne aby nic nie przeszkodziło w poprawnym zakończeniu operacji. Należy postępować wg instrukcji podanej w tym temacie.

Odpalamy płytkę z Oprogramowaniem producenta i wybieramy zakładkę "utilities" gdzie wybieramy opcję "ASUS update" czyli program do aktualizacji BIOSu
W przypadku ściągnięcia programu z internetu przejdź do punktu następnego

Po kliknięciu na tę opcję (lub otwarciu paczki z programem) powinno nam się ukazać okno instalatora programu

po wybraniu folderu instalacji klikamy dalej i instalujemy program

jeśli instalacja przebiegła bez przeszkód możemy przystąpić do aktualizacji.
wybieramy MENU Start -> Wszystkie Programy -> ASUS -> AsusUpdate

Po pojawieniu się okna programu wybieramy jedną z opcji. Tutaj wybrałem ściągnięcie BIOS z internetu oraz wgranie (flaszowanie)

po Wciśnięcu NEXT program podaje nam opcję wyboru serwera ftp z którego będzie ściągnięty nowy bios

Następnie program łączy się z internetem w celu wyszukania plików na serwerze. Dalej w oknie programu wybieramy wersję bios dostępną dla naszej płyty głównej. W tym przypadku wybrałem najnowszy (1301). Można również wybrać starszą wersję (niezalecane, chyba że aktualny szwankuje).

program ponownie łączy się z internetem w celu ściągnięcia pliku BIOSu.

Gdy bios mamy na dysku ukazuje się ekran flaszowania BIOS

Aby rozpocząć zmianę Biosu należy wcisnąć baton "Flash" i czekać

Nie mogłem podać zrzutu ekranowego z operacji flaszowania ze względów bezpieczeństwa

po skończonej operacji zobaczymy monit systemowy o restarcie komputera

UWAGA!
Podczas zamiany BIOSu system może przestać reagować lub nastąpi jego znaczne zpowolnienie. Nie wolno restartować komputera podczas wgrywania programu do pamięci EPROM może to spowodować zniszczeniem sprzętu, którego nie obejmuje gwarancja. Restart może trwać nieco dłużej (nawet do 30s) niż w innym przypadku z powodu sprawdzania i wykrywania sprzętu przez BIOS.

W przypadku poprawnego wykonania zamiany BIOS płyty głównej komputer zrestartuje się samoczynnie po czym powinien załadować się system operacyjny. Restart może trwać nieco dłużej (nawet do 30s) niż w innym przypadku z powodu sprawdzania i wykrywania sprzętu przez BIOS. Wgrany bios będzie się uruchamiał na standardowych ustawieniach. Wsystkie parametry takie jak OC, napięcia czy ustawienia obrotów wentylatorów.

Mam nadzieję że ten mały poradnik pomoże Wam przynajmniej w małym stopniu zrozumieć zagadnienia związane z komputerami. Jeśli macie jeszcze jakieś wątpliwości lub chcecie o coś zapytać zapraszam na Forum.

Flaszował dla Was Freon

Wszystkie czynnosici opisane w artykule użytkownik wykonuje na własną rękę.
Autor ani Administratorzy forum nie biorą odpowiedzialności za ewentualne uszkodzenia sprzętu spowodowane błędem użytkownika lub innymi czynnikami.

Zarówno takst jak i grafiki są własnością autora tekstu. Kopiowanie oraz wklejanie na inne fora zabronione bez zgody autora

[FAQ] Windows

Wed, 18 Nov 2009 13:01:57 +0000

Windows 7

Pytanie/problem: Po czasie dłuższego nieużytkowania dysku, gdy chcę wejść na/odczytać z niego muszę odczekać kilka długich sekund.
Odpowieź: Spowodowane jest to włączoną funkcją oszczędzania energii.
Rozwiązanie: Otwieramy Panel Sterowania > Opcje zasilania > Wybieramy Zmień ustawienia planu:

Klikamy na Zmień zaawansowane ustawienia planu. W drzewie ustawień znajdujemy Dysk twardy, rozwijamy gałąź, to samo robimy z "Wyłącz dysk twardy po", w ustawieniu zmieniamy na Nigdy

by unbreak

Przekierowanie portów

Wed, 18 Nov 2009 09:59:42 +0000

Krótki Tutorial jak przekierować porty.

1. Otwieramy przeglądarkę internetową (FireFox, Opera, IE, Chrome, Netscape etc.)

2. W pasku adresu wpisujemy adres 192.168.0.1 (Jest to domyślny adres, u Ciebie może się nieco różnić, np 192.168.1.1, 192.168.10.1 itp)

3. Najprawdopodobniej przywita nas okienko logowania:

Wpisujemy tam login i hasło (może to być: admin/admin; root/root; admin/1234; root/1234; bądź samo admin, bądź root - dokładna informacja powinna być podana w instrukcji routera)

4. Po zalogowaniu się szukamy w ustawieniach działu Port Forwarding, bądź coś podobnego (w różnych routerach różnie się to nazywa).
U mnie jest to w zakładce "Aplikacje i gry":

4.1. Przekierowanie pojedynczego portu:

gdzie:
Aplikacja - nazwa aplikacja której to dot (nazwa nie zobowiązująca, służy jedynie dla naszej identyfikacji po co port przekierowaliśmy)
Port zewnętrzny - port na który ma być przekierowany port z zewnątrz
Port zewnętrzny - który port przekierowujemy
Protokól - Wybieramy protokół dla którego chcemy przekierować port, zazwyczaj mamy do wyboru TCP, UDP, bądź Both/Oba (dla obu protokołów).
Adres IP - Adres na który ma zostać port przekierowany.
Włącz - zaznaczamy jeżeli dane przekierowanie ma być aktywne

4.2 Przekierowanie kilku portów:

gdzie:
Aplikacja - nazwa aplikacja której to dot (nazwa nie zobowiązująca, służy jedynie dla naszej identyfikacji po co port przekierowaliśmy)
Początek/Koniec - oznaczamy dolną oraz górną granicę przekierowanych portów (zostaną one przekierowane na te same porty)
Protokól - Wybieramy protokół dla którego chcemy przekierować port, zazwyczaj mamy do wyboru TCP, UDP, bądź Both/Oba (dla obu protokołów).
Adres IP - Adres na który ma zostać port przekierowany.
Włącz - zaznaczamy jeżeli dane przekierowanie ma być aktywne

4.3 DMZ - Strefa zdemilitaryzowana, zostają wszystkie porty otwarte i przekierowane na podany adres:

Jest to stanowczo odradzane rozwiązanie! Jest ono jawnym zaproszeniem dla niechcianych gości, stosuje się je jedynie w skrajnych przypadkach!

Aby sprawdzić jaki mamy adres:

Windows:
Uruchamiamy linię komend, po przez wpisanie w START > Uruchom:

cmd

a następnie w otwartej linii komend:

ipconfig

Adres IP to nasz adres.

Linuks:
Odpalamy terminal/konsolę, w niej wpisujemy

ifconfig

i z czytujemy z wyników swój adres IP oznaczony jako inet addr:

5. Po wpisaniu wszystkiego, dajemy Apply/Submit/Done aby zapisać ustawienia. Może nastąpić krótkie rozłączenie internetu, po ponownym połączeniu port będzie przekierowany.

--------
Linki:
Coś niecoś o portach. Także spis podstawowych portów.

Poradnik jest własnością autora Michała unbreak zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Publikowanie ich na innych forach i serwisach internetowych bez wiedzy i zgody autorów jest surowo zabronione.

Jak szybko i prosto przyspieszyć Firefoxa ?

Wed, 18 Nov 2009 09:30:40 +0000

Jak szybko i prosto przyspieszyć Firefoxa ?

Ostatnio dostrzegłem niepokojące zjawisko. Bardzo wielu użytkowników używa Firefoxa z podstawowymi ustawieniami. Które nie są najlepsze ;)

Firefox pozwala nam bardzo głęboko ingerować w swoje ustawienia, także czemu by tego nie wykorzystać ?

1. Po pierwsze uruchamiamy naszą ofiarę jaką jest Firefox. W polu adresu wklepujemy magiczną komendę " about:config " i zatwierdzamy klawiszem "Enter". W tym momencie zostaniemy poinformowani o możliwości utraty gwarancji ;) oczywiście się zgadzamy bo nasz paragon zaginął.

2. W pasku "Filtr" wpisujemy i wyszukujemy następujące ustawienia. Aby dokonać modyfikacji klikamy dwukrotnie LPM (Lewy Przycisk Myszy) na wpis.

network.http.pipelining - ustawiamy na true
javascript.options.jit.content - ustawiamy na true
javascript.options.jit.chrome - ustawiamy na true
network.http.proxy.pipelining - ustawiamy na true
network.http.max-connections - ustawiamy liczbę 50
network.http.pipelining.maxrequests - ustawiamy liczbę 40
network.http.max-connections-per-server - ustawiamy liczbę 25
network.http.max-persistent-connections-per-proxy - ustawiamy liczbę 20
network.http.max-persistent-connections-per-server - ustawiamy liczbę 10

Po tym zabiegu wczytywanie stron powinno już znacznie przyśpieszyć. Ale nas to nie zadowala, więc dodajemy jeszcze własne wpisy.

3. Aby dodać własny wpis należy kliknąć na listę PPM (Prawy Przycisk Myszy) i wybrać opcję (Dodaj ustawienie typu) i wybrać Liczba całkowita (Integer).
W kolejności wpisujemy nazwę wpisu, potem jaką przyjmuję on wartość.

nglayout.initialpaint.delay - ustawiamy wartość 0
content.notify.backoffcount - ustawiamy wartość 5
content.notify.interval - ustawiamy wartość 750 000
content.switch.threshold - ustawiamy wartość 750 000
content.max.tokenizing.time - ustawiamy wartość 2 250 000

Musimy jeszcze dodać wpisy z wartościami logicznymi. Robimy to tak samo jak poprzednio lecz tym razem wybieramy Wartość logiczna (Boolean).

content.notify.ontimer - ustawiamy na true
content.interrupt.parsing - ustawiamy na true

I jesteśmy już prawie w domuĂ˘ÂŚ

4. Aby zredukować czas wczytywania się stron oraz zdecydowanie zwiększyć, komfort surfowania po sieci, nie możemy pominąć jakże ważnej wtyczki jaką jest Adblock Plus.

Adblock Plus: "Rozszerzenie umożliwia filtrowanie treści reklamowych w postaci plików graficznych, animacji Flash czy wyskakujących okien z wyświetlanych stron internetowych" Wikiperia.org

5. Aby skorzystać z wtyczki trzeba najpierw ją pobrać i zainstalować. W Firefox czynność ta jest banalnie prosta.

a) Uruchamiamy Firefox`a.
b) Z górnego paska wybieramy Narzędzia > Dodatki.
c) Uruchomi się nowe okienko gdzie wybieramy "Pobierz dodatki"
d) W polu "Przeszukaj wszystkie" wpisujemy adblock plus i potwierdzamy klawiszem "Enter"
e) Teraz już tylko wystarczy znaleźć na liście i kliknąć "Dodaj do programu FireFox"
f) Uruchomi się nowe okienko gdzie klikamy "Zainstaluj" czekamy i klikamy "uruchom ponownie program FireFox"
g) Done

6. Aby Adblock Plus działał optymalnie musimy ustawić subskrypcję.

a) W prawym górnym rogu mamy czerwoną ikonkę Adblock`a. Klikamy na nią. Następnie "ustawienia"
b) W nowym okienku klikamy Filtry > Dodaj subskrypcję filtrów i na dole "Dodaj inna subskrypcję"
c) W polu "Nazwa subskrypcji" wpisujemy http://portal24h.pl/adblock.txt to samo wpisujemy w polu "Lokalizacja listy filtrów" Upewniamy się, że włączone są aktualizację automatyczne oraz sam filtr. Klikamy OK.

I tak oto możemy się już cieszyć brakiem reklam na stronach.

Wszelkie uwagi (błędy, nie zablokowane reklamy) dotyczące subskrypcji http://portal24h.pl/adblock.txt proszę zgłaszać na adres factor_m[małpa]o2.pl
W zgłoszeniu proszę podać adres i krótki opis problemu.

Aktualizacja firmware w napędach optycznych - Samsung

Tue, 17 Nov 2009 08:20:01 +0000

Dlaczego warto zaktualizować firmware? Jeżeli nasz napęd miewa problemy z odczytywaniem płyt, nagrywaniem, bądź też coś nam szwankuje wymiana firmware może to naprawić. Możemy też w ten sposób zwiększyć prędkości zapisu i/lub większą kompatybilność z nośnikami dostępnymi w ofercie.

Aby zaktualizować firmware w naszym napędzie najpierw musimy znać dokładny model oraz warto wiedzieć, jaką wersje firmware aktualnie posiadamy. Do sprawdzenia tego możemy posłużyć się programem EVEREST (możemy go pobrać stąd LINK)

Wybieramy zakładkę "Magazyn"

Następnie "Napędy dysków optycznych" i z listy u góry wybieram napęd, który nas interesuje

Na dole we "właściwościach napędu" mamy podany dokładny model urządzenia

W tym przypadku jest to "SH-182M"

Wersja naszego firmware jest pokazany w polu "Firmware Revision"

Jak już sprawdziliśmy model naszego napędu i wersje firmware, szukamy nowszej wersji do danego modelu na stronie producenta naszego urządzenia.

Aktualizacja firmware w napędach optycznych Samsung:

Samsung daje nam do dyspozycji bardzo fajne narzędzie, które wykona praktycznie cały proces za nas. Do pobrania na stronie: http://www.samsungodd.com/eng/Firmware/liveupdate.asp

Lista obsługiwanych napędów dostępna jest tutaj http://www.samsungodd.com/eng/Firmware/Firmware/Firmware.asp

Po pobraniu i instalacji programu, musimy uzupełnić kilka danych( wystarczy, aby adres @ był prawdziwy i kraj)

Po wypełnieniu wymaganych pól klikamy "registration"

Na pasku zadań wyskoczy nam ikona płyty, klikamy na nią prawym przyciskiem myszy i wybieramy opcje "status"

Jeżeli jest dostępna nowsza wersja firmware do naszego napędu program zacznie automatycznie pobierać nowe firmware

Po pobraniu nowego firmware zaczynie się instalacja

Po zakończeniu instalacji wystarczy kliknąć "ok" i komputer uruchomi się ponownie

I to by było na tyle jeżeli chodzi o aktualizacje firmware w napędach Samsung.
U mnie osobiście aktualizacja poprawiła odczytywanie płyt DVD, wcześniej były problemy z odczytaniem zawartości płyty, po aktualizacji problem ten zniknął.

Jakiekolwiek ingerencje w sprzęt robisz na własną odpowiedzialność i autor nie może ponieść żadnych konsekwencji w razie uszkodzenia sprzętu.

Przewody w komputerze

Thu, 12 Nov 2009 08:35:25 +0000

Przewody w komputerze

Witam.
Dla wielu z nas w miarę doświadczonych użytkowników składanie komputera nie stanowi większego problemu to jednak znaczna większość raczej nigdy nawet nie zagląda do jego wnętrza. Kiedy już jednak zajdzie taka potrzeba może nas napotkać mieszanina (często dosłownie) różnych kabli i przewodów. Załamka niemal pewna. Dlatego właśnie postanowiłem za pomocą małego poradnika przybliżyć nieco ten temat, aby w razie potrzeby szok nie był tak duży.
Przewody wewnątrz komputera można podzielić na dwa rodzaje:
- Sygnałowe - do transmisji danych;
- Zasilające : do zasilania podzespołów.

Przewody sygnałowe

W chwili obecnej w komputerze możemy spotkać przewody do zasilania urządzeń IDE (PATA lub po prostu ATA) i SATA. Oprócz nich są inne, ale na tyle rzadko spotykane, że nie będę o nich opowiadał.
Pzewody IDE czyli popularne taśmy, to przewody do transmisji równoległej (PATA - Parallel Advanced Technology Attachments). Wyglądają one następująco:

Ten po lewej wykorzystywany jest do podłączeń dysków i napędów CD/DVD, jest to taśma 80-pinowa (do starszych napędów i dysków używano 40-pinowej).Za pomocą jednego przewodu, który może mieć 3 wtyczki, można podłączyć dwa urządzenia : jedno w trybie Master, drugie jako Slave. Taśma po prawej służy do podłączenia stacji dyskietek. Na uwagę zasługuje różowy pasek na jednym z pinów. Oznacza on pin pierwszy taśmy. Taśmy te używane są już od kilkunastu lat i w chwili obecnej standard ten jest wypierany na rzecz nowszego : SATA.

Przewody SATA to przewody do transmisji szeregowej (Serial Advanced Technology Attachments). Wyglądają one następująco:

Zasadnicza różnica oprócz rodzaju transmisji to znacznie mniejszy rozmiar przewodu. Za jego pomocą możemy podłączyć tylko jedno urządzenie, ale ze względu na mały rozmiar wtyczki, możliwe jest umieszczenie na płycie głównej dużej ilości gniazd, dzięki czemu ilość podłączonych urządzeń może być znacznie większa niż w przypadku taśm ATA.
Jak do tej pory, opracowano trzy generacje interfejsu SATA. Pierwsza, najstarsza wersja SATA Revision 1.x umożliwia szeregową transmisję danych z maksymalną przepustowością 1,5Gbi/s (ok. 170MiB/s). Druga generacja (SATA Revision 2.x) oferuje przepustowość 3,0Gbi/s (ok. 350MiB/s). Trzecia generacja (SATA Revision 3.x), zaprezentowana oficjalnie po raz pierwszy 27 maja 2009 roku udostępnia przepustowość 6,0Gbi/s (ok. 700MiB/s).

Przewody zasilające

Tutaj jest już znacznie większa różnorodność przewodów. Wynika to z faktu, że poszczególne urządzenia potrzebują różnych wartości napięć, o różnym natężeniu w zależności od ilości pobieranej energii. Również tutaj wymienię tylko te najczęściej spotykane, wraz z ich najczęściej spotykanymi nazwami.

Zasilanie płyt głównych

Inaczej 20+4/24-pin. To najgrubsza wiązka kabli w obudowie, odpowiada za zasilanie płyty głównej i podzespołów do niej podłączonych, które nie posiadają własnego zasilania (np. karty PCI, mniej wydajne karty graficzne, wentylatory oraz przedewszystkim procesor i pamięci ). Wygląda następująco:

Rozkład pinów wygląda następująco:

Obecne płyty wykorzystują 24-pinową wtyczkę, jednak starsze płyty mają tylko 20-pinowe gniazda, stąd większość zasilaczy oferuje tzw. 20+4, czyli odczepiane ostatnie 4 piny (11,12,23,24). Każdy z tych pinów to przewód konkretnego napięcia (+3,3V, +5V, +12V, masa) i w zasadzie zwiększają tylko ilość energii możliwej do doprowadzenia do płyty.
Niektóre piny : co widać na zdjęciach : mają inny kształt. Jest to zabezpieczenie, które niemal w 100% zapobiega przed odwrotnym włożeniem wtyczki w gniazdo. Dodatkowy zatrzask utrzymuje wtyczkę w gnieździe. Taki zatrzask występuje w większości wtyczek w komputerze, gdzie mamy dostarczaną dość dużą ilość energii.
Oprócz głównego zasilania płyty główne posiadają także dodatkowe zasilanie tylko dla samego procesora:

Rozkład pinów:

Doprowadza ona bezpośrednio tak potrzebną energię do układów zasilających procesor na płycie głównej.

Molex

Wtyczka 4-pinowa popularnie zwana molexem służy do zasilania urządzeń i podzespołów takich jak dyski, napędy, wentylatory (jeśli posiadają odpowiednie gniazdo), starsze karty graficzne. Często też jest podłączana do płyty głównej jako dodatkowe zasilanie dla portu PCI-Express. Wygląda następująco:

Rozkład pinów wygląda następująco:

Raczej nie można jej pomylić z żadną inną. W większości zasilaczy to właśnie wtyczek molex jest najwięcej. Posiada dwa ścięcia na krawędziach, co pozwala umieścić ją w gnieździe tylko w jednej pozycji.
Inna wtyczka 4-pinowa to ta używana do stacji dyskietek:

W chwili obecnej w zasadzie nie używana więc nie ma się co o niej rozpisywać.

SATA

Wtyczka SATA służy w zasadzie tylko do zasilania urządzeń z interfejsem SATA. Tylko i aż, gdyż możliwość podłączenia dużej ilości urządzeń (dysków) do płyty głównej stwarza konieczność posiadania przez zasilacz sporej ilości takich wtyczek. Niektóre nawet dość nowe zasilacze mogą mieć ich zaledwie 2. Wygląda następująco:

W samej wtyczce mamy 15-pinów, ale są to po prostu rozgałęzienia 5 przewodów dochodzących do wtyczki. Wygląda to następująco:

Jeśli jednak Twój zasilacz nie ma takich wtyczek : nie ma problemu. Za kilka złotych można kupić w sklepie komputerowym przejściówkę z wtyczki molex:

I po problemie.

Zasilanie kart graficznych

Czyli 6 lub 8-pinowe (inaczej zwane PEG lub po prostu PCIe) wtyczki służące obecnie wyłącznie do zasilania wydajnych kart graficznych. Taka karta może posiadać od jednego 6-pinowego gniazda do dwóch gniazd : 6 i 8-pinowego. Tak ona wygląda:

Rozkład pinów:

Ze względu na szybki postęp w rynku kart graficznych nie wszystkie zasilacze posiadają taką wtyczkę, lub conajwyżej jedną, co nie rzadko jest niewystarczające przy niektórych kartach. Również tutaj istnieją tanie przejściówki, a większość producentów kart graficznych w standardzie daje co najmniej jedną taką sztukę. Tak ona wygląda:

3-pin

3-pinowe złacze głownie wykorzystywane do zasilania wentylatorów. Mały rozmiar bo i małe potrzeby, gdyż wentylatory nie pobierają dużo prądu. Tak wygląda wtyczka:

Rozkład pinów:

Są również 4- pinowe wersje tej wtyczki:

Wykorzystywane przy BOXĂ˘ÂÂowych wentylatorach dla procesora.
Wszystkie jej rodzaje mają plastikowy bolec w gnieździe, który "naprowadza" wtyczkę w celu jej odpowiedniego włożenia. Raczej nie powinniśmy się pomylić.

I to byłoby na tyle podstaw dotyczących okablowania w komputerze. Mam nadzieje, że ten krótki poradnik przyda się nie jednemu użytkownikowi.

-GT- (G81)

Wspomagacze:
http://www.hardwarezone.com/articles/print.php?id=1215
http://pl.wikipedia.org/

Aktualizacja firmware w napędach optycznych - Pioneer

Sat, 13 Jun 2009 21:52:32 +0000

Nie raz słyszymy, że dany napęd ma problemy z tym lub tamtym. Producenci napędów wypuszczają więc nowe BIOSy (firmware), aby jakiś problem poprawić lub wyeliminować. Jak wgrać tenże BIOS? Tutaj właśnie chcę Wam pomóc.

No więc zacznijmy od tego, jaki w ogóle posiadamy napęd. Najprościej będzie wejść w Mój komputer, następnie prawym przyciskiem myszy klikamy na nasz napęd, właściwości, potem zakładka sprzęt. W moim przypadku jest to napęd Pioneer DVR-215D z interfejsem SATA. Wygląda to tak:

Gdy znamy już markę i model napędu, przechodzimy do pobrania odpowiedniego BIOSu. Gdzie go znaleźć? TUTAJ. Znajdujemy się już na tej stronie, więc czas znaleźć BIOS. W tym celu szukamy w górnym menu "Biosy", następnie po lewej stronie ujrzymy listę marek napędów, wybieramy markę napędu, jaki posiadamy. Ja wybieram z listy "Pioneer". Teraz widnieje nam lista modeli danego producenta. Oczywiście klikam "Pioneer DVR-215D ". Teraz widzimy tabelkę z danymi naszego modelu:

Na czerwono zaznaczyłem to, co nas najbardziej interesuje. Oznaczenie 1.18, 1.22 to wersja BIOSu, im wyższy numerek, tym nowsza wersja. Obok, po prawej mamy datę, kiedy dany BIOS ujrzał światło dzienne. Najlepiej od razu pobieramy najnowszy. Klikamy w numer wersji BIOSu i potem jeszcze dokańczamy dzieło kliknięciem w "Pobierz bios".

Zapisujemy nasz BIOS przykładowo na pulpicie. Zapewne będzie to archiwum do rozpakowania, przyda się WinRAR. Rozpakowywujemy także na pulpit. Po rozpakowaniu pojawi się DOS'owe okienko. Instalator spyta nas, czy chcemy zainstalować nowszą wersję, klikamy TAK/YES. Czekamy i po chwili mamy zakończoną instalację nowego BIOSu potwierdzoną okienkiem "Instalation complete" lub coś w tym stylu.

Prawdopodobieństwo niepowodzenia jest naprawdę bardzo małe, praktycznie nikłe.

FAQ mojego autorstwa. Pozdrawiam, Piotrek (Sparrow).

Debian 4.0 rev0 Etch (stable) - INSTALACJA

Thu, 11 Jun 2009 14:16:21 +0000

Debian 4.0 rev0 Etch (stable) - INSTALACJA

Najpierw musimy zaopatrzyć się w płytę instalacyjną. Skąd ją wziąć? Na przykład stąd http://ftp.dc.volia.com/pub/debian-40r0-i386-DVD.iso/ na DVD, gdyż będziemy mieli większość pakietów na płycie i instalator nie będzie musiał dociągać pakietów z internetu. Jeżeli będziesz instalował na komputerze bez dostępu do internetu, najlepiej pobierz wszystkie płyty.
Jeśli już mamy płytkę instalacyjną to standardowo wrzucamy ją do napędu i ustawiamy w biosie boot z płyty. Przy starcie z płyty pokaże nam się taki o to "obrazek". Aby instalacja była jeszcze łatwiejsza, wpisujemy installgui i wciskamy Enter. Załaduje nam się graficzny instalator, dzięki któremu w bardzo prosty sposób zainstalujemy system. Moglibyśmy nic nie wpisywać i wcisnąć tylko Enter, ale wtedy mielibyśmy instalator taki jak w Windowsie XP, tyle że bardziej rozbudowany. Ale jeśli czytasz ten poradnik, oznacza to iż będziesz instalował Debiana pierwszy raz więc wpisujemy installgui

Po załadowaniu się graficznego instalatora (trwa to kilka sekund) pokazuje nam się pierwsze "okno", w którym instalator pyta się nas jaki chcemy wybrać język. Oczywiście z listy wybieremy Polish i klikamy Continue.

Następnie wybieramy Układ klawiatury i Dalej. Logiczne jest, iż po każdej operacji będzie Dalej, więc później nie będe tego pisał.

Instalator zaczyna wykrywać CD-ROM oraz montuję płytę instalacyjną. O montowaniu i odmontowywaniu urządzeń itp. dowiesz się jak zaczniesz przygodę z Debianem (linuksem).

Po odczytaniu płyty, instalator zaczyna Automatycznie konfigurować sieć przez DHCP. Jeśli posiadasz internet w sieci LAN nie powinieneś mieć z tym problemu. Jeśli jednak nie posiadasz internetu w sieci LAN, nie przejmuj się, można to zrobić po instalacji systemu.

Po skonfigurowaniu sieci musimy wpisać nazwę hosta, jest to nazwa pod jaką będziesz widoczny w sieci. U mnie jest to myftp. Jeśli jesteś już w jakiejś sieci (LAN) spytaj się administratora o nazwę. Jeśli nie jesteś pisz co chcesz.

Następnie instalator prosi nas abyśmy wpisali nazwę domeny. Mi wykrywa automatycznie, ponieważ mam na "stałe" skonfigurowaną kartę sieciową. Jeśli Ci nie wykrywa, musisz wpisać ją ręcznie. A co wpisać? To już powinieneś wiedzieć (administrator sieci)

Po skonfigurowaniu hostów i domen przychodzi czas na ustawienie partycji. Na początku instalator zaczyna szukać dysków i uruchamia program partycjonujący

Mamy do wyboru 4 opcję. Aby od razu "nauczyć się partycjonować" wybieramy Ręcznie

Pokazuje nam się "okno", w którym możemy utworzyć partycję wraz z przewodnikiem, uzyskać pomoc na temat partycjonowania no i oczywiście pokazuje nam nasz dysk. U mnie jest to 160GB i mam już jedną partycję utworzoną na FAT32 aby móc wymieniać zasoby pomiędzy Debianem a Windowsem, bo jak wiadomo Windows niestety nie czyta partycji linuksowych. Jednak robienie takiej partycji możemu sobie odpuścić przy instalacji, gdyż można to zrobić po. Partycje w linuskie dzielą się na główne (podstawowe) i rozszerzone (logiczne). Partycji podstawowych może być maksymalnie 4. Jeśli jednak 4 partycje to za mało dla nas, można utworzyć 3 partycje podstawowe i jedną rozszerzoną, na której będzie można zrobić sobie kilka (-naście) dodatkowych partycji. Więc klikamy na naszą wolną przestrzeń (obszar nie podzielony)

i wybieramy Utwórz nową partycję

Jeżeli jednak na naszym dysku są utworzone partycję na przykład windowsowe, to kilkamy na wybranę partycję i wybieramy Usuń partycję

Po zatwierdzeniu wyboru tworzenia nowej partycji instalator prosi nas o wpisanie wielkości partycji. Możemy wpisać wielkość procentowo, podając wielkość w MB czy GB bądź wpisać max aby przydzielić całość na jedną partycję. Aby nie mieszać ci w głowie, wytłumaczę Ci krótko ile partycji i jakich potrzebujemy. Będą to:

/  - partycja główna (root-administrator) - krótko mówiąc windowsowy dysk C 
/swap  - przestrzeń wymiany - jakby ci nagle zbrakło RAMu, system skorzysta z tego
/home  - partycja użytkownika, tutaj będą wszystkie twoje pliki, konfiguracje zainstalowanych programów itp.

Ja posiadam dysk o dużej pojemności, więc przydzilam 15GB na partycję / jednak jest to i tak stanowczo za dużo, gdyż spokojnie wystarczy Ci nawet 2GB a czasami i mniej, w zależności w jaki sposób będziesz korzystał z systemu.

Po zatwierdzeniu wielkości partycji wybieramy Partycja podstawowa i zaznaczamy Początek

Instalator sam przydziela już to miejsce dla / z systemem plików ext3 więc wybieramy Zakończono ustawianie partycji

Następnie tworzymy stworzymy partycję swap. Jednak tutaj istnieją pewne zasady. Swap zastępuje twoją pamięć RAM gdyby jej "zabrakło", wiadomo różne rzeczy się robi na komputerach więc może jej zabraknąć. Jednak swap jest na dysku twardym i nie jest tak szybki jak normalna kość pamięci, swap służy pomocą w "ekstremalnych warunkach". A wielkość partycji zależy od ilości posiadanej pamięci RAM. Niektórzy mówią iż należy przydzielić tyle ile mamy RAMu, a inni mówią żę trzykrotność bądź dwukrotność ilości RAMu. Jednak pamiętaj, o tym iż nieważne ile byś miał pamięci swap nie może być większy niż 1GB. Ja mam 1GB RAMu więc przydzielam sobie 950 MB swap. Jak masz mało RAMu to przydziel tyle samo na swap ile masz pamięci. Analogicznie do tworzenia partycji dla / wybieramy Partycja podstawowa i Początek. Jednak tutaj instalator automatycznie przydziela tą partycję dla /home, więc klikamy na system plików ext3 ... i z listy wybieramy Przestrzeń wymiany

Tak samo tworzymy partycję dla /home. Jednak tutaj przydzielamy przynajmniej z 5GB, w końcu będziemy tutaj trzymać wszystko "co nasze" o czym już wcześniej wspomniałem.

Gdy już utworzymy nasze partycję wybieramy Zakończ partycjonowanie i zapisz zmiany na dysku. Następnie instalator pyta się nas czy zapisać zaminy na dysku, więc wybieramy Tak i Dalej i czekamy aż partycję się utworzą.

Po utworzeniu partycji przychodzi czas na utworzenie hasła dla root. Root to administrator systemu, jednak nie jest to, to samo co administrator w Windows. Root to (jak mówi wikipedia):

root (z ang., dosłownie korzeń) to tradycyjna nazwa uniksowego konta, które ma pełną kontrolę nad systemem. Z założenia konto root nie powinno być używane do pracy, do której wystarczyłoby zwykłe konto z ograniczonymi uprawnieniami. Istotną sprawą jest zabezpieczenie tego konta silnym hasłem i zabezpieczenie przed nieautoryzowanym dostępem.

W Windows zawsze pracujemy na koncie administratora, ale nie w linuksie. Tutaj pracujemy na koncie użytkownika a logujemy się w konsoli na roota tylko wtedy gdy trzeba coś zaisntalować, bądź zmienić konfigurację systemową. Dlatego systemy uniksowe są o wiele bezpieczniejsze. Tutaj samo się nic nie otworzy, nie włączy. Tylko root może "namieszać" w systemie. W Windows wirus może sam się uruchomić, ale nie tu. Aby coś się chciało uruchomić musi sie zalogować na roota i oczywiście wydać jeszcze odpowiednią komendę. Teoria teorią, ale wiadomo, że najwięcej zależy od tego kto siedzi przed monitorem Pamiętaj aby hasło dla roota było dość skomplikowane, ale nie takie aby je się wpisywało kilkanaście seknud.

Po utworzeniu hasła dla roota, tworzymy konto użytkownika. Wpisujemy swoje imię i nazwisko (możesz wpisać nazwę użytkownika) wybór przyciskiem Dalej, w następnym oknie wpisujemy nawzę użytkownika (będzie się wyświetlać podczas logowania) i Dalej i w następnym oknie podajemy hasło użytkownika.

Teraz następuje instalacja systemu podstawowego oraz konfiguracja menadżera pakietów apt. Apt to potężne narzędzie dostępne tylko i wyłącznie w Debianie i jemu pochodnym. To właśnie dzięku Apt'owi Debian zyskał tak wielką popularność, ale co tu dużo pisać - dowiesz się o tym w praktyce.

Podczas kofiguracji Apta, instalator pyta się nas o serwer lustrzany, z kórego będzie pobierał pakiety których nie będzie na płycie, spolszczenie całkowite systemu itp. Oczywiście wybieramy Polskę i serwer. A który to już twój wybór ja wybieram ftp.pl.debian.org. W następnym oknie nic nie wpisujemy.

Po konfiguracji menadżera pakitów, stajemy przed wyborem wzięcia udziału w konkursie na najpopularniejszy pakiet. Więcej info w "oknie", wybór należy do ciebie.

Po wszystkich tych zabiegach przychodzi czas na "prawdziwą" instalację systemu, która ogranicza się do wybrania z listy co chcemy zainstalować. Domyślnie jest zaznaczone Środowisko graficzne oraz System podstawowy. Jeśli tak nie jest zaznaczamy aby tak było.

W końcu po dłuższej chwili (w zależności od konfiguracji sprzętowej komputera) kończy się instalacja systemu i instalator oznajmia nam iż jest to jednyny zainstalowany system na dysku więc pyta się czy zainstalować program uruchomieniowy GRUB w głównym rekordzie uruchomieniowym. Oczywiście TAK. Następnie instalator wysuwając napęd cd/dvd prosi abyśmy wyciągnęli płytę aby system mógł wystartować z dysku. Wyciągamy płyte i Kilkamy Dalej i następuje restart komputera.

Przy logowaniu do systemu podajemu nazwę użytkownika (nie roota) i hasło.
Uruchamia się system wraz ze środowiskiem graficznym Gnome i pełnym oprogramowaniem systemu, a mianowicie:
-Pakiet biurowy OpenOffice.org
-Programy multimedialne:
- odtwarzacze wideo
- odtwarzacze muzyki
- programy do obróbki audio
-Narzędzia programistyczne
-Przeglądarka www, komunikator, program pocztowy itp
-Programy graficzne (Gimp - darmowy odpowiednik Photoshop o zbliżonych możliwościach, szczerze polecam)
- i wiedo i wiele innych
Krótko mówiąc mamy w pełni wyposażony system i to za darmo (sterowniki do karty już będą skonfigurowane). U mnie już system oznajmia, iż są pakiety do aktualizacji

Aby się nie "zrazić" na pierwszy rzut oka, kilkamy na Folder domowy na pulpicie. Otwiera nam się nasz folder (krótko mówiąc to jest to /home w "oknie przeglądarki" Nautilus.

Wybieramy Edycja > Preferencje > zakładka Zachowanie i zaznaczamy opcję Otwieranie w oknie przeglądarki. Gdybyśmy tego nie zrobili, każde otwarcie jakiegoś folderu następowało by w nowym oknie a nie w tym samym.

Po pewnym czasie poznasz dokładnie Debiana, przebrniesz przez niezliczone ilości programów, środowisk graficznych i po jakimś czasie przeinstalujesz system wybierając instalację bez środowiska graficznego. Zainstaluje się sam system a resztę (sterowniki, oprogramowanie, środowisko graf.) zainstalujesz sam. Pamiętaj, że jeśli coś namieszasz zawsze jest [b]google i fora o Debianie. Nie zrażaj się, gdyż zobaczysz że rozwiązanie było tak banalne, że aż wstyd było pytać na forum. Więc zanim ruszysz spamować jakieś forum to najpierw google, potem szukaj po forach i dopiero jak nie znajdziesz rozwiązania to możesz śmiało "pospamowac"

Poradnik jest właśnością autora a mianowicie: Arkadiusz "bezet" Kalinowski zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994 roku o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Publikowanie tego poradnika na innych forach i serwisach internetowych bez wiedzy i zgody autora jest surowo zabronione.

Zmiana BIOS karty graficznej

Wed, 10 Jun 2009 01:02:35 +0000

Aktualizacja BIOSu karty graficznej niesie za sobą (szczególnie w przypadku bardzo starych kart) eliminacje błędów z poprzedniej wersji i poprawę działania karty graficznej, jednak tylko w nielicznych przypadkach. Dla nas, zwykłych użytkowników komputerów i początkujących overclockerów, najbardziej znaczącym faktem wymiany BIOS jest to, że możemy na stałe zmienić taktowania zegarów naszej karty. Jeżeli już sprawdziliśmy na jakich maksymalnych częstotliwościach stabilnie chodzi nasza karta graficzna, warto pokusić się o ustawienie na stałe tych wartości poprzez podmianę BIOS karty.

Operacja ta jest niezwykle prosta i pożyteczna, gdyż juz nie będziemy zmuszeni za każdym razem ustawiać w programie do podkręcania kart żądanych wartości. Co prawda większość programów tego typu ładuje juz na starcie wcześniej ustawione wartości jednak, po ponownej instalacji systemu operacyjnego znów będziemy musieli powtarzać proces instalacji owego programu i ustawianie nowych wartości zegarów dla karty. Wymiana BIOS ma również znaczenie gdy modujemy kartę na lepszy model, np. GeForce FX 5900XT --> GeForce 5900, 5900 Ultra, Radon 9800SE --> Radon 9800PRO, Radon 9500 --> Radeon 9500PRO, lub 9700 itp.

1.Ustawianie zegarów w pliku BIOS:
Na początku będziemy potrzebowali pliku z zapisanym firmaware'm. Gotowy BIOS można pobrać z Internetu (linki na dole artykułu), lub zgrać ze swojej karty (opis dla danej karty poniżej). W przypadku BIOS ATi do zmiany parametrów użyjemy programu RaBiT. W zakładce Device Clocks dwoma suwakami zmieniamy wartości zegarów pamięci i rdzenia.

Gdy ustawimy już wybrane przez nas wartości klikamy na przycisk Save As i podajemy ścieżkę gdzie program ma zapisać plik, oraz jego nazwę. Dodatkowo w zakładce MC Timings możemy zmienić timingi pamięci, jednak jest to opcja przeznaczona dla zaawansowanych użytkowników.

Gdy BIOS pochodzi od karty nVidia posługujemy się programem X-BIOS Editor. W zakładce Initialization ustawiamy wybrane przez nas wartości a następnie klikamy przycisk Save i zapisujemy plik.

2. Flashowanie BIOS w kartach ATi:

W przypadku kart ze stajni ATi istnieją dwie możliwości flashowania BIOS. Możemy zrobić to zarówno z poziomu systemu DOS jak i Windows. Z poziomu DOS postępujemy tak:
- Przywracamy wszystkie domyślne ustawienia karty i wyłączamy programy do jej overclockingu.
- Nagrywamy na czystej dyskietce program flashrom.exe (razem z plikiem flashrom.rom), oraz plik z BIOS.
- Resetujemy komputer i włączamy go z przygotowanej przez nas dyskietki.
- Za pomocą komendy flashrom.exe –s 0 stary.rom wykonujemy kopie bezpieczeństwa firmware’u.
- Następnie wpisujemy polecenie flashrom.exe –p 0 bios.rom (gdzie bios.rom to nazwa nadana przez nas plikowi z nowym BIOS z rozszerzeniem rom) i postępujemy zgodnie z wyświetlanymi przez program poleceniami.
- Restartujemy komputer

Wgrywanie z poziomu Windows odbywa się za pomocą programu ATi WinFlash Utility. Przyciskiem Load Image wczytujemy plik z firmware’m, a następnie przyciskiem Program wgrywamy BIOS do karty. Po tej operacji należy zrestartować komputer.

3. Flashowanie BIOS w kartach nVidia:
- Przywracamy wszystkie domyślne ustawienia karty i wyłączamy programy do jej overclockingu.
- Nagrywamy na czystej dyskietce program nvflash.exe, oraz plik z nowym BIOS, który zamierzamy wgrać.
- Resetujemy komputer i włączamy go z przygotowanej przez nas dyskietki.
- Za pomocą komendy nvflash.exe –b=1 stary.rom wykonujemy kopie bezpieczeństwa firmware’u.
- Wpisujemy polecenie nvflash.exe bios.rom (gdzie bios.rom to nazwa nadana przez nas plikowi z nowym BIOS z rozszerzeniem rom) i postępujemy zgodnie ze wskazówkami programu.
- W wypadku gdy powyższa metoda nie zadziała należy posłużyć się komendą z dodatkowymi parametrami: nvflash.exe –f bios.rom –u –p. Komenda ta nakazuje programowi wgranie BIOS pomimo braku zgodności typu układu i producenta.
- Restartujemy komputer.

Rada

Dla bezpieczeństwa możemy przygotować wcześniej drugą dyskietkę z programem flashrom, oraz z niezmienionym przez nas BIOSem, który skopiowaliśmy z karty. Dodatkowo umieszczamy na niej przygotowany przez nas plik o nazwie autoexec.bat, w którym, wpisujemy polecenie:
- gdy korzystamy z programu atiflash: atiflash.exe –p 0 stary.rom
- gdy korzystamy z programu nvflash: nvflash.exe –f stary.rom –u –p

W przypadku gdy po flashowaniu komputer nie będzie chciał się uruchomić, będziemy musieli użyć karty graficznej pod PCI. Instalujemy ją w komputerze i podłączamy do niej monitor, następnie włączamy komputer i wykonujemy procedurę flashowania tak samo jak wcześniej. Pamiętajcie również, że procesu flashowania nie można przerywać, gdyż może sięto skończyć uszkodzeniem karty!

http://www.techpowerup.com/bios/ - BIOSy do kart z chipsetem ATi.
http://www.station-drivers.com/page/vgabios.htm - BIOSy do kart z chipsetem nVidia.

Podkręcanie karty graficznej

Wed, 10 Jun 2009 01:01:08 +0000

Rozpoznanie:
Zapewne niejednemu z nas przydarzyła się kiedyś taka sytuacja, że właśnie zakupiona, nowa gra bardzo wolno chodzi na naszym komputerze, mimo iż detale wyświetlanej grafiki ustawiliśmy na minimum. Technika idzie do przodu bardzo dużymi krokami. Komputery zakupione rok, dwa lata temu jako ,,multimedialne monstra” dziś z trudem radzą sobie z niedawno co wydanymi grami, wykorzystującymi najnowsze technologie.

Etiologia:
Odpowiedzialność za taki stan rzeczy spada na nasz wolny procesor, małą ilość pamięci RAM, oraz słabą kartę graficzną, które nie nadążają z przetwarzaniem danych dostarczanych przez wymagające gry i programy. Wydawałoby się, że pozostaje nam tylko wymiana sprzętu i zakup nowych, nierzadko drogich, podzespołów, lecz zanim to uczynimy sprawdźmy, czy da się wycisnąć coś jeszcze z naszego staruszka. Możemy poprawić kondycję naszego komputera i odpowiednio podrasować jego poszczególne komponenty tak by gry zaczęły na nim chodzić płynnie. Dziś zajmiemy się kartą graficzną. Najnowsze karty graficzne posiadają obsługę DirectX 9, kilkanaście potoków renderujących, oraz przepustowość rzędu kilkudziesięciu GB/s, co zapewnia spory komfort grania. My co prawda nie możemy zaaplikować do naszej karty (a szkoda ) obsługi DX 9, a także dodatkowych potoków, jednak możemy zwiększyć przepustowość oraz szybkość renderingu, co sprawi, że nasza karta stanie się wydajniejsza.W sieci znajduje się wiele programów umożliwiających dokonanie zmiany taktowania rdzenia i pamięci karty. Najpopularniejszym z nich jest PowerStrip. PowerStrip jest programem łatwym w obsłudze i uniwersalnym, gdyż obsługuje wszystkie popularne karty, zarówno te oparte na chipsecie firmy ATI, jak i te oparte na chipsecie nVidia. Prócz możliwości podkręcania program posiada wiele innych, przydatnych opcji (ok. 500!) tj. diagnozowanie systemu pod kątem wydajności grafiki, zmienianie ustawień portu AGP, zaawansowaną korekcję kolorów itp. Program domyślnie uruchamia się wraz z systemem i jest ukryty pod małą ikonką w zasobniku:

DOŁĄCZONA GRAFIKA - SOON

Dawkowanie:
Gdy już mamy zainstalowany program możemy przystąpić do dzieła. Zegary regulujemy dwoma suwakami w menu ,,Profile Wydajności”:

DOŁĄCZONA GRAFIKA - SOON

DOŁĄCZONA GRAFIKA - SOON

W tym momencie pojawia się pytanie: O ile zwiększyć taktowania? Niestety nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi na, gdyż prawie każda karta "kręci się" inaczej i ma inną tolerancję na zwiększanie wartości zegarów. Wiele zależy również od tego, jakie posiadamy chłodzenie zamontowane na rdzeniu i czy na pamięciach są założone radiatory. Jeżeli chodzi o rdzeń to kierujemy się zasadą ,,na oko” :-) i podkręcamy stopniowo, na początku o ok. 20-25MHz. Dla pamięci istnieje pewna zależność; możemy obliczyć teoretyczną maksymalną wartość korzystając ze wzoru: (1000 /czas dostępu do pamięci) * 2. Czas dostępu możemy odczytać z kości pamięci znajdujących się na karcie. Są to dwie ostatnie cyfry w kilkucyfrowej liczbie. Jeżeli na kości widnieje przykładowo napis: 324324-32, to 32 jest czasem dostępu do pamięci i odczytujemy go jako 3,2ns. Stąd dla takich pamięci teoretyczna, maksymalna wartość wynosić będzie: (1000 / 3,2) * 2 = 625MHz. Jednak od tych obliczeń wynikają spore odstępstwa (czasami bardzo duże) i należy je traktować jako pomocnicze, dlatego też pamięci podkręcamy podobnie jak rdzeń.

OK. Zainstalowaliśmy już Power Strip’a, podkręciliśmy pamięci i rdzeń, więc przyszedł czas na sprawdzenie naszej karty. Do przetestowania nowych ustawień najlepiej użyć benchmarka, czyli programu sprawdzającego możliwości naszej karty. My posłużymy się programem 3Dmark 2001 (do pobrania w dziale download). Podczas pracy programu obserwujemy następujące po sobie animacje i sprawdzamy czy nie pojawiają się jakieś błędy w wyświetlanej grafice. Gdy program zakończy pracę, wyświetli nam się liczba punktów, jakie uzyskała karta. Może to nam posłużyć do sprawdzenia, o ile zwiększyła się wydajność karty, gdy porównamy wynik przed podkręceniem do wyniku po podkręceniu.

DOŁĄCZONA GRAFIKA - SOON

Wzrost o ok. 600 punktów świadczy już o widocznym przyroście wydajności. Jeżeli podczas pracy program się nie zawiesił, a także nie zauważyliśmy wyskakujących błędów możemy znów nieco podnieść taktowanie rdzenia i pamięci, tym razem o 5-7 MHz i znów uruchomić 3Dmark 2001. Kartę podkręcamy aż do momentu gdy w benchmarku lub grach zaczną wyświetlać się błędy, lub do uzyskania odpowiadającej nam wydajności w grach, pamiętając jednak, że karty nie kręcą się w nieskończoność i należy zwiększać taktowania delikatnie i nie przesadzać z wartościami, gdyż przekroczenie wartości krytycznych może spowodować trwałe uszkodzenie karty.

Zwiększenie limitu połaczeń w Widows XP

Tue, 09 Jun 2009 16:31:09 +0000

Pewnie część z Was już zauważyła pewien problem podczas jednoczesnego korzystania z Firefoxa i uTorrenta po ostatnich aktualizacjach. Chodzi mi o drastyczne zamulenie sieci i bardzo powolne otwieranie stron. Dlaczego tak się dzieję nie jestem w stanie powiedzieć ale jest na to lekarstwo.

Największym problemem jest oczywiście jak zawsze... Windows a dokładniej programiści, którzy stwierdzili, że dobrą metodą na ograniczenie rozprzestrzeniania się robali w sieci będzie ograniczenie liczby połączeń do 10 na sekundę. Taki bonus do SP2. Jaki to ma wpływ na bezpieczeństwo to Wam nie powiem ale korzystanie z uTorrenta i przeglądanie stron utrudnia skutecznie. Zwłaszcza jeśli łączymy się z wieloma peerami.

Aby sprawdzić czy zdarzało się nam przekroczyć limit połączeń zaglądamy do Podglądu zdarzeń:

Start > Uruchom > eventvwr.msc

Jeśli przekroczyliśmy nasz ustalony limit naszym oczom ukaże się raport z kodem ID 4226:

Tutaj z pomocą przychodzą nam mądre głowy, które stworzyły mały programik o nazwie XP-AntiSpy.
Download XP-AntiSpy

Celem naszego zabiegu jest zwiększenie limitu połączeń do 50/100 na sekundę (50 w zupełności wystarczy). Zatem instalujemy nasz programik i przystępujemy do działania.

Naszym oczom ukazuje się małe zgrabne okienko z ustawieniami, usługami itp.

Funkcja, która nas interesuje znajduje się tutaj:

Opcje specjalne > Limit połączeń

Naszym oczom ukaże się ostrzeżenie, iż modyfikacji dokonujemy na własne ryzyko. Po przeczytaniu dosyć ciekawych informacji Akcepujemy to.

Kolejne okienko daje nam już możliwość zmiany liczby naszych połączeń.

Wybieramy interesującą nas wartość i klikamy Popraw.
Po tym zabiegu pojawi się informacja o zmodyfikowanych plikach i wyskoczy komunikat systemu żeby włożyć płytę w celu naprawienia tych plików. Oczywiście nie będziemy tego robić i Anulujemy tę czynność. Na pytanie systemu czy chcemy zachować obecne wersje plików odpowiadamy oczywiście Tak.

Co do Visty to chyba nie zadziała ale są informacje, że da się to zrobić w inny sposób.

Pozostaje się cieszyć sprawnie działającym przeglądaniem stron nawet podczas ściągania plików.

pozdrawiam

Pinmod & Bridgemod

Tue, 09 Jun 2009 15:52:54 +0000

Pinmod

Pewnie każdy kto kiedykolwiek podkręcał procesor spotkał się z tym, że po resecie BIOS-u musiał na nowo ustawiać FSB i napięcie. Nic trudnego jeśli się ma o tym pojęcie. Ale co jeśli jesteśmy leniwi a trzeba to robić dosyć często, wyjechaliśmy na wakacje a nikt w domu nie ma pojęcia jak to zrobić, albo nasza płyta gówna po prostu nie oferuje narzędzi do OC? Na szczęście inżynierowie AMD się postarali i po raz kolejny zarobili wielkiego plusa u overclockerów.

Cała sztuczka polega na połączeniu odpowiednich nóżek (pinów) procesora. W przypadku procesorów na sockecie A (462) po wykonaniu odpowiednich połączeń nóżek możemy otrzymać zupełnie "nowy" procesor. Nowy : znaczy, że po takim modzie będą wykrywane dla niego zupełnie inne ustawienia domyślne. Przykład: mój stary dobry Sempron 2400 (166*10). Po połączeniu trzech nóżek (na FSB 200) był wykrywany jako Sempron 2800 2GHz (bez ingerencji w BIOS). Potem wystarczyło tylko wejść do BIOS-u i podnieść napięcie z 1.6 na 1.65V (choć można też było posłużyć się pinmodem).

Teraz rodzi się pytanie : Ale które procesory?
Owy mod jest możliwy do wykonania dla procesorów Athlon XP oraz opartych na rdzeniach Barton i T-Bred.

Do połączenia nóżek używamy jednej z trzech metod:

Malowanie ścieżek między nóżkami procesora na płytce PCB. Można do tego użyć ołówka lub jakiejś substancji przewodzącej prąd lecz nie ulegającej topnieniu w wysokiej temperaturze.
Owijanie nóżek za pomocą cieniutkiego drucika. Nie muszę chyba mówić, iż nie jest to zadanie łatwe. Wykonalne tylko dla zawodowych chirurgów czy gastrologów.
Najłatwiejszym sposobem jest łączenie ich za pomocą cieniutkiego drucika włożonego w gniazdo procesora. Metoda ta jest o tyle korzystna, że nie pozostawia śladów i nie wymaga dużej sprawności manualnej.

Sposób łączenia
Do połączenia możemy użyć cieniutkiego drucika miedzianego , który można znaleźć w przewodach wykonanych w postaci giętkiej linki miedzianej (taki, w którym żyła przewodu wykonana jest z wielu cieniutkich drucików).

Nie nadaje się do tego drut z cewek lub dławików gdyż jest on pokryty cieniutką izolacją i nie spełni swojej roli. Ucinamy drucik o długości do 5mm, formujemy w kształcie odwróconej litery U i wkładamy do otworów w gnieździe w których mają się znaleźć odpowiednie nóżki.

Należy przy tym pamiętać żeby nasza literka U nie była zbyt wysoka, czyli nie należy wprowadzać drutów głębiej niż wnikają nóżki naszego procesora.

W tej chwili nasuwa się pytanie: Ale które nóżki?
Tutaj z pomocą przychodzą nam:
AMD OverClockers : program który dostarcza schematy odpowiednich połączeń w zależności od żądanego FSB, napięcia czy mnożnika.
www.ocinside.de : serwis gdzie można znaleźć wiele ciekawych modów w tym także dla procesorów na socket A.

Możemy wyróżnić pinmody odpowiedzialne za: napięcie, FSB i mnożnik.

Na początek zwróćcie uwagę iż jest to widok socketu! Czyli odbicie lustrzane naszego procesora.

Na rysunku zaznaczyłem obszary, które odpowiadają za: Napięcie, FSB, Mnożnik.

Zmiana mnożnika może nie być możliwa w przypadku gdy jest on na stałe zablokowany. W takim wypadku możemy się pokusić o jego odblokowanie poprzez odpowiednie połączenie nóżek lub mostków. Niestety nie zawsze jest to skuteczna metoda.

Teraz korzystając z aplikacji AMD Overclockers lub serwisu ocinside.de ustalamy typ naszego procesora, żądaną wielkość FSB, napięcie Vcore i możemy przystąpić do zabiegu.

Poniżej przykładowy schemat dla Bartona 1,65V, FSB 200, x11.

Ostatnio w na serwisie ocinside.de pojawiły się schematy pinmodów przeznaczone na podstawki s754, s939 oraz sAM2. Jednak są to pinmody pozwalające jedynie zmienić napięcie Vcore.

Bridgemod

Jeśli ktoś ma dość odwagi i sprawne rączki może się pokusić o wykonanie Bridgemoda czyli połączenia przerwanych ścieżek na procesorze. Wykonując ten zabieg można odblokować dodatkowy (zablokowany np. w Sempronach) CACHE a nawet przerobić naszego procka na wersję Mobile.
Rzecz jasna operacja też nie jest prosta. Więc jeśli nie jesteś ryzykantem odpuść sobie!

Operacja polega na połączeniu rozciętych laserem mostków na płytce PCB procesora (tym razem na jego wierzchniej stronie). Mostki są zlokalizowane dookoła rdzenia i oznaczone literą L, np. L1, L2Ă˘ÂŚ

Jak widać są one bardzo malutkie i łatwo tutaj o popełnienie błędu i przypadkowe połączenie innego mostka.

Potrzebne narzędzia:

Super Glue, Kropelka lub jakiś inny płynny klej nie przewodzący prądu,
nożyk z ostrym czubkiem, igła lub inne ostro zakończone narzędzie,
lakier przewodzący prąd lub jakaś inna substancja przewodząca odporna na wysokie temperatury,
ołówek,
taśma klejąca.

Zanim przystąpimy do łączenia musimy poradzić sobie z jednym problemem. Istnieje ryzyko iż laser mógł zbyt głęboko przepalić ścieżki i podczas łączenia mostka możemy zewrzeć ścieżkę do masy. Co prawda opinie na temat takiego połączenia i jego szkodliwości dla procesora są podzielone, ale wg mnie lepiej nie ryzykować. Tak więc w celu odizolowania ścieżki od masy interesujący nas mostek pokrywamy klejem np. SuperGlue. Po zaschnięciu kleju zdrapujemy jego nadmiar oraz oczyszczamy znajdujące się po obu stronach przeciętej ścieżki kropki z warstwy substancji ochronnej.

Łączenie mostków
Są dwa sposoby łączenia:[list]
[*]Ołówek : Do połączenia możemy użyć miękkiego ołówka, którym rysujemy ścieżkę między tymi dwoma kropkami z których zdrapaliśmy substancję ochronną. Należy przy tym zwrócić uwagę by przypadkiem nie połączyć sąsiedniej ścieżki. Następnie naklejamy taśmę samoprzylepną aby zapobiec przemieszczaniu się grafitu. Jest to prosta metoda i nie pozostawiająca śladów modyfikacji.
[*]Malowanie ścieżki za pomocą substancji przewodzącej. Dość skomplikowana metoda ale skuteczna. Niestety pozostawia trwałe ślady. Myślę że bardziej zrozumiały od mojego opisu będzie filmik instruktażowy ekipy Tom`s Hardware.

WATCH MOVIE

Zapytacie: Ale które mostki?
Tutaj z pomocą przychodzi nam już wspomniany program AMD OverClockers.
Przykładowy schemat połączeń.

Uwaga! Niektóre mody mogą nie zadziałać na platformach opartych o chipsety nForce 2!

W przypadku problemów z rozszyfrowaniem oznaczeń umieszczonych na naszym procesorze kolejny raz z pomocą przychodzi serwis ocinside.de lub przewodnik.

Autor nie ponosi odpowiedzialności w przypadku uszkodzenia lub awarii sprzętu. Wszystkie modyfikacje wykonujesz na własną odpowiedzialność. Ze swojej strony starałem się opisać wszystko najdokładniej jak potrafię, lecz jeśli nie czujesz się na siłach to nie ryzykuj.

Pamięci w naszym komputerze

Tue, 09 Jun 2009 15:51:38 +0000

Każdy z nas zapewne wie czym jest pamięć. Jednak podczas rozmów o rodzajach pamięci często używa się skrótów i oznaczeń, które mogą czasem wprawić w zakłopotanie. Postaram się więc nieco przybliżyć takie oznaczenia jak: RAM, DDR, DDR2, GDDR, CACHE, EEPROM. Czym są i co oznaczają? Na to pytanie postaram się w jakimś stopniu odpowiedzieć.

Czym jest pamięć operacyjna komputera?
Czym tak naprawdę jest technologia DDR?
Taktowanie rzeczywiste i efektywne
Jakie są różnice między DDR i DDR2?
Czym są timingi?
JEDEC
Oznaczenia pamięci RAM
Dual Channel DDR
ECC
W takim razie czym jest GDDR?
Czym jest szyna danych?
Przepustowość pamięci GDDR
Dlaczego akurat 256 bit a nie 250 lub 200?
Czas dostępu do pamięci
CACHE
EEPROM

Czym jest pamięć operacyjna komputera?
Każdy użytkownik komputera zapewne się z tą częścią spotkał. W komputerach PC wykorzystywane są m.in. moduły pamięci RAM (Random Access Memory) czyli pamięć o dostępie swobodnym. Jest to tzw. Pamięć operacyjna komputera, której są przechowywane dane potrzebne do działanie aplikacji. Niestety wadą tej technologii, w przeciwieństwie do pamięci ROM (Read Only Memory), jest całkowita utrata danych w niej przechowywanych w chwili zaniku napięcia zasilania.
Podczas konstruowania modułów pamięci RAM dla komputera główny nacisk kładziony jest na jej szybkość i wydajność. Jest to bowiem jeden z elementów naszego komputera, który bezpośrednio wpływa na wydajność całej jednostki. W trakcie wielu lat rozwoju modułów pamięci wprowadzano nowe technologie i dodawano nowe przedrostki do ich nazewnictwa:

DIP (Dual Inline Package),
SIPP (Single Inline Pin Package),
SIMM (Single Inline Memory Module),
SDR SDRAM (Single Data Rate Synchronous Dynamic Random Access Memory),
DDR SDRAM (Double Data Rate Synchronous Dynamic Random Access Memory).

Obecnie na rynku królują pamięci typu DDR i ich ewolucje w postaci DDR2 i DDR3.

Czym tak naprawdę jest technologia DDR?
DDR to następca modułów SDR. Podstawową różnicą nowszych modułów jest możliwość wyzwalania pamięci zarówno na zboczu narastającym sygnału taktującego jak i na zboczu opadającym (Double Data Rate). Oznacza to, że w trakcie jednego okresu T sygnału taktującego pamięć jest wyzwalana dwukrotnie.

Taktowanie rzeczywiste i efektywne
Z technologią DDR wiąże jeszcze termin "taktowanie rzeczywiste i efektywne". Taktowanie rzeczywiste to w praktyce częstotliwość zegara, który taktuje układy pamięci. Jako, że układy DDR są wyzwalane dwukrotnie w czasie jednego cyklu zegara, efektywnie są one taktowane częstotliwością dwukrotnie większą niż częstotliwość zegara. Przykładowo pamięci o taktowaniu rzeczywistym 200 MHz mają taktowanie efektywne na poziomie 400 MHz. Rozwiązanie takie ma bezpośredni wpływ na wydajność całego systemu.

f = 1 / T
T" = T / 2

f - częstotkiwość sygnału
T - okres sygnału

Jakie są różnice między DDR i DDR2?

W celu wyeliminowania błędów powstających w wyniku transmisji odbitych sygnałów, układy terminujące zostały przeniesione z płyty głównej na kość pamięci.
DDR2 przesyła 4 bity w ciągu jednego taktu zegara a DDR tylko 2.
Liczba styków kości DDR2 została zwiększona ze 184 do 240.
Obniżone napięcie zasilania.

Pamięci DDR2 pracują nawet z trzykrotnie wyższymi częstotliwościami w porównaniu do zwykłych pamięci DDR. Niestety wyższe częstotliwości wymuszają stosowanie dłuższych opóźnień czyli tzw. timingów.

Czym są timingi?
Timingi to najzwyczajniej w świecie opóźnienia pamięci. Wartości czasowe potrzebne modułom pamięci na wykonanie odpowiednich operacji. Logicznym wydaje się więc stwierdzenie, iż im krótsze opóźnienia tym wyższa wydajność pamięci. Niestety wszystko ma swoje granice i fizyki nie przeskoczymy. Wyższe taktowanie pamięci wymaga ustawienia wyższych wartości opóźnień. Cała sztuczka polega na tym aby znaleźć złoty środek pomiędzy taktowaniem pamięci a opóźnieniami.
Poniżej cztery główne timingi w największym stopniu decydujące o wydajności układu pamięci:

CAS latency (Cl) : czas pomiędzy wysłaniem przez kontroler pamięci żądania odczytu miejsca pamięci a przesłaniem odczytanych danych dalej.
tRCD : określa liczbę taktów zegara wymaganych po wykonaniu polecenia CAS i zlokalizowaniu w ten sposób potrzebnej kolumny, do wykonania ładowania RAS.
tRP - określa liczbę taktów zegara potrzebnych do przywrócenia danym ich pierwotnej lokalizacji, zamknięcia banku. Determinuje liczbę cykli wymaganych do stronicowania pamięci przed wykonaniem kolejnego polecenia aktywacji banku.
tRAS - określa ilość cykli zegara wymaganych do wykonania komendy aktywacji jednego z banków pamięci, zanim zostanie załadowany adres wiersza.

(zrzut z programu CPU-Z)

Obecnie wydajne układy pamięci DDR2 potrafią pracować z częstotliwością 800 MHz (DDR) i opóźnieniami 4-4-4-12 (tCl, tRCD, tRP, tRAS).
Jeśli chodzi o ustalanie wartości Timingów to istnieje zasada, że wartość tRAS powinna być większa od sumy wartości tCl i tRCD.

JEDEC
Ustalaniem standardów ustawień timingów i napięć dla kości pamięci zajmuje się właśnie stowarzyszenie producentów JEDEC (Joint Electron Device Engineering Council). To właśnie normy wprowadzone przez tą organizację nie pozwalają producentom sprzedawać pamięci o zbyt wysokim napięciu zasilania. Pewnie spotkaliście się z sytuacją kiedy na pudełku były podane Timingi rzędu 4-4-4-12 i napięcie 1.9V a po zainstalowaniu w komputerze pamięci pracowały z Timingami 5-5-5-15 na napięciu 1.8V. Jest to właśnie efekt wprowadzenia standardów JEDEC. Według tych norm kości DDR2 powinny pracować na napięciu 1.8V i pod to napięcie są ustalane Timingi i taktowanie. Oczywiście liczący się producenci nie zabraniają samodzielnego podnoszenia napięcia i skracania Timingów w granicach zdrowego rozsądku.

Oznaczenia pamięci RAM
Zastosowane na kościach pamięci oznaczenie wynikają z teoretycznej przepustowości tych układów. Przepustowość pojedynczej kości możemy w łatwy sposób wyliczyć ze wzoru:

( 64 bity * częstotliwość pracy w MHz * 2 ) / 8

Przykładowo dla kości o rzeczywistym taktowaniu 200 MHz:

(64 * 200 * 2 ) / 8 = 3200 MB/s

Oznaczenia pamięci dostępnych na rynku :

333 MHz (PC 2700)
400 MHz (PC 3200)
433 MHz (PC 3500)
466 MHz (PC 3700)
533 MHz (PC2 4200)
667 MHz (PC2 5300)
800 MHz (PC2 6400)
900 MHz (PC2 7200)
1000 MHz (PC2 8000)
1066 MHz (PC2 8500)
1333 MHz (PC3 10666)
1600 MHz (PC3 12800)

PC - DDR
PC2 - DDR2
PC3 - DDR3

Dual Channel DDR
Technologia stosowana w płytach głównych i procesorach do zwiększenia ilości wymienianych informacji między układami pamięci RAM a procesorem. Technologia ta wykorzystuje dwa 64-bitowe kanały do komunikacji procesora z pamięcią co daje w efekcie kanał o szerokości 128 bitów i podwojenie ilości przesyłanych danych.

Wymaga to umieszczenia kości pamięci parami w skorelowanych ze sobą w pary gniazdach (bankach) oznaczonych z reguły jednakowymi kolorami.

(banki pamięci połączone w pary)

W przypadku starszych konstrukcji platform kontrolery pamięci znajdowały się w mostkach północnych (Northbridge), które były pomostami pomiędzy procesorem a układami pamięci. Obecnie AMD z powodzeniem stosuje już kontrolery pamięci zintegrowane z rdzeniem procesora nad czym pracuje także Intel.
W niedalekiej przyszłości planowane jest wprowadzenie na rynek procesorów komunikujących się z pamięcią za pośrednictwem kanału szerokości 192 bitów.

ECC
Jest to technologia stosowana przy budowie pamięci RAM z przeznaczeniem głównie dla serwerów, gdzie główny nacisk kładziony jest na stabilność i bezbłędne działanie systemu. Pamięci ECC wyposażone są w funkcję korekcji błędów (Error Correction Code). Dzięki rozszerzeniu szyny danych oprócz podstawowych danych przesyłane są także kody kontrolne. Rozwiązanie takie pozwala monitorować poprawność przesyłanych danych i w razie wykrycia błędu skorygować je. Dla poprawnego działania tego systemu konieczne jest zaimplementowanie tej technologii chipsecie płyty jak i BIOS-ie. Niestety wadą takiego rozwiązania jest niewielki spadek wydajności całego systemu, który może sięgnąć do 2%.

W takim razie czym jest GDDR?
GDDR to specjalny rodzaj pamięci typu DDR dedykowany do kart graficznych (Graphics Double Data Rate). Wysoce wydajne układy pamięci wspomagające pracę kart graficznych i przechowujące dane niezbędne do wygenerowania sceny 3D. Na rynku mamy obecnie pięć generacji tego rodzaju pamięci: od GDDR do wprowadzanych właśnie GDDR5. Każda kolejna odsłona tego standardu niesie za sobą zmniejszony proces technologiczny, krótszy czas dostępu do pamięci i zwiększoną przepustowość układu. Za wydajność systemu pamięci na karcie graficznej nie odpowiada jednak jedynie generacja zastosowanych do jej budowy kości. Dochodzi jeszcze czynnik zwany szerokością szyny danych (interfejsem).

Czym jest szyna danych?
Jest to nic innego jak wielkość "paczki" jaka jest jednorazowo przesyłana z pamięci do układu graficznego GPU (Graphics Process Unit). Jak pewnie się domyślacie im większa paczka i im szybciej jest przesyłana tym większa wydajność pamięci. Jest to jak najbardziej prawdą. Starsze karty graficzne opierały się na szynie danych szerokości 64 bit. Obecnie technologia pozwala wyposażyć kartę w szynę o szerokości nawet 512 bit. Niestety jest do dosyć drogie i skomplikowane rozwiązanie dlatego wciąż najpopularniejsze są szyny o szerokości 128 i 256 bit. Jest to dosyć tanie i w połączeniu z nowoczesnymi układami pamięci GDDR, wydajne rozwiązanie. Warto bowiem czasem zrezygnować z szerszej szyny na rzecz wyższego taktowania ze względu na krótszy czas dostępu do pamięci. Okazuje się bowiem, że pamięci o taktowaniu na poziomie 1000 MHz i połączone z GPU 256 bitową szyną danych mogą mieć taką samą przepustowość co pamięci taktowane na poziomie 2000 MHz i połączone z GPU szyną o szerokości 128 bitów. Jednak w drugim przypadku sam czas oczekiwania GPU na przesłanie jakiejś paczki może być mniejszy i tym samym efektywność pracy całego układu GPU - pamięć może być wyższa.

Przepustowość pamięci GDDR
Przepustowość pamięci na karcie graficznej jest wprost proporcjonalna do szerokości szyny danych i do częstotliwości taktowania układów pamięci. Zależność tą opisuje wzór:

B = ( szerokość szyny * efektywna częstotliwość pracy ) / (8 * 1024^3) [GB/s]

B - przepustowość pamięci

Przykładowo dla karty wyposażonej w pamięci taktowane na poziomie 1746 MHz i 128 bitową szynę przepustowość wynosi:

B = ( 128 * 1746000000 ) / ( 8 * 1024^3 )
B = 26 GB/s

(zrzut z programu GPU-Z)

Pewnie się zastanawiacie dlaczego otrzymaliśmy wynik rzędu 26 GB/s skoro program pokazuje 27.9 GB/s. Różnica wynika z faktu, iż 1GB to w rzeczywistości 1024MB a nie 1000MB a 1MB to 1024kB a nie 1000kB.
Jeśli powyższy wzór zapiszemy w postaci:

B = ( szerokość szyny * efektywna częstotliwość pracy ) / (8 * 1000^3) [GB/s]

Otrzymamy wynik zgodny z tym co pokazuje program.

Dlaczego akurat 256 bit a nie 250 lub 200?
Zbudowanie 256 bitowego kontrolera wymaga w rzeczywistości zaprzęgnięcia do pracy czterech 64-ro bitowych kontrolerów pamięci. Każdy z nich odpowiada za komunikację z np. dwiema kośćmi pamięci. Przykładowo karta wyposażona w 256MB pamięci i 256 bitową szynę danych, będzie korzystać z czterech kontrolerów pamięci a co za tym idzie, ośmiu kości pamięci po 32 MB każda.
Analogicznie sprawa wygląda w przypadku chociażby GF 8800 GTS (G80). Karta została wyposażona w 320 bitowy interfejs co oznacza użycie pięciu 64-ro bitowych kontrolerów pamięci i dziesięciu kości pamięci po 32 lub 64 MB w zależności od wersji karty (320 lub 640 MB).

Czas dostępu do pamięci
Jest to główne ograniczenie kości pamięci a zarazem wyznacznik ich jakości. Odpowiada za maksymalną częstotliwość z jaką kość może stabilnie pracować. Im krótszy czas dostępu tym możliwe taktowanie jest wyższe. Zależność tą opisuje wzór:

f = ( 1000 / t ) * 2

f - teoretyczna maksymalna częstotliwość pracy
t - czas dostępu do pamięci w nanosekundach (10^-9s)
2 - w przypadku kości typu DDR wyznacza taktowanie efektywne (1 w przypadku obliczania taktowania rzeczywistego)

Przykładowo dla kości o czasie dostępu 1.2ns (nanosekundy) teoretyczna maksymalna rzeczywista częstotliwość pracy wynosi 833 MHz a efektywna 1666 MHz.

f = ( 1000 / 1.2 ) * 2
f = 1666 MHz

Dlaczego napisałem, że to wartości teoretyczne? Podczas wytwarzania wszelkich układów producenci stosują pewien margines bezpieczeństwa. Kość o czasie dostępu na poziomie 1.2 ns musi stabilnie pracować z częstotliwością 1666 MHz. Dla zapewnienia jej tej stabilności w każdych warunkach, sama kość powinna wykazywać możliwość pracy przy nieco wyższych taktowaniach. W efekcie może się okazać, że kość, która powinna pracować z częstotliwością 1666 MHz potrafi stabilnie działać przy taktowaniu nawet 1750 MHz.
Druga istotna kwestia to napięcie zasilania. Okazuje się, iż nawet niewielkie zwiększenie napięcia na układzie pamięci może zwiększyć próg stabilnej pracy o kilkanaście/kilkadziesiąt MHz.

CACHE
Jest to tzw. pamięć podręczna. Wykorzystywana m.in. w takich komponentach naszego komputera jak: procesory czy dyski twarde. W przypadku procesorów jest to bardzo szybka pamięć o krótkim czasie dostępu (Cache L1, L2, L3). Przechowywane są w niej tylko informacje, które za chwilę będę przetwarzane przez procesor. Takie rozwiązanie znacznie usprawnia pracę procesora gdyż ciągłe odwoływanie się do znacznie wolniejszej pamięci RAM drastycznie zmniejszyło by szybkość wykonywania obliczeń. Niestety możliwości zaimplementowania w procesorze pamięci są ograniczone. Miniaturyzacja tranzystorów pozwala umieszczać w procesorze coraz większe ilości pamięci podręcznej jednak wszystko ma swoje granice i w pamięci Cache mogą być przechowywane tylko te informacje, które są potrzebne do wykonania następnych obliczeń. Tutaj pojawia się problem wybrania takich danych, które są w obecnej chwili najbardziej potrzebne. Wprowadzono więc pojęcie "temperatury danych" czyli prawdopodobieństwa, że dana informacje będzie za chwilę wykorzystana. O obiektach, wobec których jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że będą zaraz wykorzystane, mówi się, że "mają wysoką temperaturę". Cała magia teraz polega na tym aby w pamięci podręcznej przechowywać tylko dane o najwyższej temperaturze. Jako że temperatura obiektu nie jest znana należy ją oszacować. Jeśli np. obiekt był ostatnio wywołany to jest spore prawdopodobieństwo, iż będzie on wywołany jeszcze raz za chwilę albo będą wywołane obiekty "leżące blisko niego" (lokalność czasowa i przestrzenna).

Pamięć Cache obowiązują podobne "zasady co pamięć RAM. Też posiada opóźnienia, które bezpośrednio wpływają na jej wydajność.

(Test opóźnień dla Opterona 165.)

Różnica wydajności spowodowana opóźnieniami pamięci Cache jest bardzo dobrze widoczna w przypadku porównania procesorów AMD opartych na rdzeniach Windsor (12 cykli) oraz Brisbane (20 cykli). Oczywiście w tym starciu wygrywa Windsor.

EEPROM (Electrically Erasable Programmable Read Only Memory)
Jest to pamięć o charakterze nieulotnym. W komputerach służy do przechowywania BIOS-u np. na płycie głównej czy karcie graficznej. Pozwala na wykasowanie zawartych w niej informacji i wpisanie nowych bez koniczności używania do tego specjalistycznego sprzętu.

Mam nadzieję, że w jakimś stopniu przybliżyłem Wam zagadnienie pamięci w naszych PC-tach. W razie niejasności proszę pytać na forum. Ze swojej strony mogę zapewnić, że powyższy artykuł będę starał się w miarę możliwości nadal rozwijać.